Τελευταία σύσκεψη ...

Στο τέλος της χρονιάς αποφάσισα να κάνω την τελευταία "σύσκεψη" με τον εαυτό μου. Πολλά τα ευχάριστα αλλά και τα δυσάρεστα και αυτής της χρονιάς. Αλλαγές σημαντικές αλλά το κυριότερο λιγότεροι συμβιβασμοί. Αλλαγές αναπάντεχες κάποιες φορές. Τι να κρατήσω, τι να αφήσω ; Εύκολο και καθόλου ρητορικό το ερώτημα. Κρατάς αυτό που είσαι πραγματικά και όχι αυτά που απλά ελπίζεις. Κρατάς αυτό που είσαι εσύ αν σκύβεις πραγματικά μέσα σου και δεν είσαι ο τύπος των ευχών. Συνέχισα να σκύβω μέσα μου, να κάνω έγκαιρα την αυτοκριτική μου και να μην περιμένω το τέλος μιας ακόμη χρονιάς και τις ευχές για την νέα, στην οποία πάντοτε όλοι ελπίζουμε. Εμπιστεύτηκα και έσκυψα πάνω σε ανθρώπους που τα αληθινά συναισθήματα και όχι τα επιφανειακά μας έφεραν πιο κοντά. Ξεκαθάρισμα σε πολλούς τομείς και κυρίως σε ανθρώπους. Ξεκαθάρισμα σε όσους δεν έμαθαν να εκτιμούν.  Κάποτε εκνευριζόμουν με τις λογικές των "αλόγων" ή και παραλόγων. Με ενοχλούσαν οι άνθρωποι με τις ιδέες τους  που είχαν μόνο το "εγώ" τους σαν κέντρο τους. Τέλος είπα οι συμβιβασμοί και όποιος σε αγαπά θα χαρεί πραγματικά με την χαρά σου, με την σχέση σου, με τις δημιουργίες σου, τις ιδέες σου. Αποφάσισα να διεκδικήσω πιο πολύ τα δικά μου θέλω και τα όνειρά μου να αποκτούν οντότητα. Τα όνειρα δεν είναι  για να μένουν απλά στην σκέψη μας. Τα όνειρα είναι για να τα πραγματοποιείς. Κράτησα λοιπόν πιο πολλούς ακόμη θετικούς δίπλα μου και ελπίζω να μην έδωσα άλλες ευκαιρίες σε αρνητικούς ανθρώπους και ανθρώπους του "εγώ". Μ' αρέσει το "εμείς", το "μαζί" και δεν αφήνω πλέον τροφή σε όσους απλά θέλουν να παραμείνουν στην ζωή μου για την δική τους ύπαρξη. 

Εύχομαι στους δικούς μου ανθρώπους και σε όσους παραμείνουν στην ζωή μου, να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε αλλά και να δουλεύουμε για αυτά τα όνειρά μας. Να συνεχίζουμε να αγαπάμε ακόμη και με μια δόση τρέλας, να γελάμε και να ταξιδεύουμε. Εύχομαι σε όλους εμάς υγεία και αγάπη για την επόμενη ημέρα και κάθε ημέρα θα φέρει την επόμενη. Το παζλ το 2018 θα συμπληρωθεί και αυτό κάποια στιγμή και αλίμονο σε όσους από εμάς δεν αρπάξαμε τις ευκαιρίες για τα όνειρα, για τον έρωτα της ψυχής, για την αγάπη. 

Η αγάπη αργεί αλλά έρχεται ... και τότε αποφασίζεις να παλεύεις καθημερινά για αυτήν. Έρχεται και είναι εκεί μαζί σου και όχι απλά δίπλα σου. Έρχεται να συμπληρώσει το δικό σου όνειρο, τα δικά της όνειρα, τα κοινά όνειρα. Ο χρόνος σου δίνει κάτι σημαντικό - στο έδωσε το 2017 -  και εσύ αποφασίζεις αν θα βλέπεις το φως ακόμη και μέσα στο σκοτάδι σου. Εσύ αποφασίζεις να είσαι εκεί, στο μαζί για αυτό το όμορφο όνειρο ζωής. Με αγάπη και υγεία ... για την επόμενη ημέρα.

Καλή Χρονιά !!! 💕

Stereophonics - I Wanna Get Lost With You

Το παιχνίδι των λέξεων

Αυτή την φορά "έριξε" τις λέξεις στο χαρτί. Δεν είχε σημασία η σειρά τους. Σημασία έχει να τις "γευθείς", να τις "νοιώσεις", να αποκτήσουν ζωή μέσα σου !

Αγάπη, σεβασμός, έρωτας, θαυμασμός, έννοια, μάτια ψυχής, φροντίδα, έμπνευση, ταξίδια μυαλού, άγγιγμα ψυχής ...

Αντάμωμα ... συναπάντημα ψυχών ... μια γεμάτη δυνατή αγκαλιά που κρύβει τα πάντα, σταματά τον αμείλικτο χρόνο ... τι άλλο να θέλουν δύο άνθρωποι όταν αγαπούν, θαυμάζουν, ποθούν ο ένας τον άλλον ... ο έρωτας ακολουθεί, παρασύρει και τις ψυχές κάποιες φορές, φωλιάζει ο ένας μέσα στον άλλον, αλλά τα σώματα ακολουθούν ... παρασύρονται από την δύναμη των πρωταγωνιστών μας ...

Μέρη αγαπημένα, μέρη για συναπάντημα ... μια βόλτα στην βρεγμένη αμμουδιά με τα γυμνά πόδια, πόθος και επιθυμία που ολοκληρώνεται ... χέρι χέρι, το κεφάλι γερμένο στους ώμους τρυφερά, ένα άγγιγμα στο στήθος που ανατριχιάζει και ένα φιλί όλο πάθος που κλείνει την εικόνα τους  φωτογραφικά ...

Τα σημαδεμένα γόνατα του, γδαρμένα από τα πεσίματα της ζωής είχαν στήριγμα ... η ψυχή της τον κοίταζε και τον φρόντιζε ... το ένοιωθε, την ένοιωθε ... ρομαντικός ακόμη τόσο για την εποχή του όσο και για τα χρόνια που τον βάραιναν, με καθάρια όμως ματιά, ματιά που μπορούσε να σε κοιτάξει και οι στιγμές που δεν θα την είχες απέναντι θα ήταν στιγμές "συστολής". Ήξερε όμως να πηγαίνει απέναντι, να αντικρίζει τα μάτια της να χαμογελάνε και να τα κλείνει μέσα του για τις ημέρες της χειμερίας νάρκης του ...

Όταν ανοίγεις μια πόρτα δεν ξέρεις αν πίσω της έχει κενό και σκοτάδι ή έχει φως και ουρανό ... Τολμάς όμως αν η ψυχή σου θέλει να πετάξει ... τολμάς ακόμη πιο πολύ αν εμπιστεύεσαι ... σε κάνει να αφήσεις τον εαυτό σου να πετάξει ακόμη και στο κενό ... κάποιος σε παρακολουθεί, σε αγγίζει τρυφερά κάπου κάπου αν και πονάει που δεν σε έχει όπως θέλει ... φροντίζει το πέταγμά σου, τους στόχους σου, ζεσταίνει την καρδιά σου, κάποιες φορές και το κορμί σου ...

Sivert Høyem - Into The Sea

"Into the sea

Make love

Make waves

Stand by me sweet lady

We go in and freely

We give up our senses

Our walls and defences"

Δίλημμα

Όταν ανοίγεις μια πόρτα δεν ξέρεις αν θα δεις φως ή σκοτάδι.

Φως ... ήταν όμως 

♫ Pink Floyd - High Hopes

Κουραμπιέδες (παραδοσιακοί) της Ελένης

Κουραμπιέδες (παραδοσιακοί)

Υλικά 

• 640 γρ. βούτυρο καλό γάλακτος
• 480 γρ. αμύγδαλο
• 1 κρόκο
• 1/2 καφόπιατο ζάχαρη
• 1 ρακοπότηρο κονιάκ
• σόδα (πιο λίγο από μισό κουταλάκι)
• 1 βανίλια
• 1/2 κουταλάκι κανελο-γαρύφαλλα
• αλεύρι καλό μαλακό όσο πάρει (1.300 γραμμάρια περίπου)

Εκτέλεση

Κτυπάμε το βούτυρο σχεδόν 1 ώρα. Λίγο πριν κτυπηθεί καλά προσθέτουμε την ζάχαρη και προς το τέλος το αυγό, την σόδα που την έχουμε διαλύσει στο κονιάκ, μετά το αμύγδαλο το οποίο έχουμε καβουρδίσει και το έχουμε κόψει ανάλογα το μέγεθος που επιθυμούμε και τέλος το αλεύρι σιγά σιγά.

Ψήσιμο

Σε φούρνο με αντιστάσεις 200 βαθμούς επάνω κάτω για 25-30 λεπτά και το ελέγχουμε μέχρι να ροδίσει.

Σε μια λαδόκολλα έχουμε βάλει άχνη ζάχαρη και τοποθετούμε τους κουραμπιέδες μόλις τους βγάζουμε από τον φούρνο (προσοχή καίνε) επάνω στην άχνη και σκεπάζουμε και γύρω γύρω και τους αφήνουμε μέχρι για 10-12 ώρες μέσα στην άχνη (σχηματίζουμε πυραμίδα - βουναλάκι τοποθετώντας τις επόμενες σειρές επάνω στις προηγούμενες).

Μυστικά δεν υπάρχουν, καλό βούτυρο είναι το πιο σημαντικό (και δεν χρειάζεστε ανθόνερο κλπ) και να μείνουν μέσα στην άχνη. Οι κουραμπιέδες σας θα είναι “απαλοί”, ελαφρείς, χωρίς να σπάνε κλπ. 

Καλή επιτυχία !!!


(Εναλλακτική συνταγή με υλικά : 640 γρ βούτυρο, 320 γρ αμύγδαλο, 1 καφόπιατο ζάχαρη, μισή κούπα αλισιβόνερο (οι παλιές γνωρίζουν), 1 ρακοπότηρο κονιάκ, μισό κουταλάκι κανελογαρύφαλλα, βανίλια, σόδα και 1.300 γρ αλεύρι καλό μαλακό.)

Μελομακάρονα της Ελένης

Μελομακάρονα

Υλικά

• 3 κούπες λάδι (1 μία να είναι σπορέλαιο)
• 1 κούπα ζάχαρι
• 9 κούπες αλεύρι
• 1/2 κούπα χυμό πορτοκαλιού
• 1/2 κούπα κονιάκ
• 1 κουταλιά της σούπας (κοφτή) κανελογαρύφαλλα
• 1 κουταλ. τσαγιού (κοφτό) σόδα
• 1 κουταλ. τσαγιού (κοφτό) μπέικιν πάουντερ
• ελάχιστο αλάτι
• 1/2 κιλό καρύδια κοπανισμένα για το επάνω μέρος
• Για το σιρόπι
• 1 1/2 κούπες ζάχαρη
• 1 κούπα μέλι
• 1 1/2 κούπες νερό

Εκτέλεση

Κτυπάμε την ζάχαρη με το λάδι περίπου 30’. Ρίχνουμε το πορτοκάλι και το κτυπάμε άλλα 15’, μετά το κονιάκ με την σόδα λυομένη μέσα του και τα υπόλοιπα. Η ζύμη πρέπει να είναι μαλακή. Τα πλάθουμε (μακρουλά) και τα αφήνουμε 20’ περίπου πριν τα ψήσουμε. Ψήνουμε σε φούρνο (επάνω/κάτω) στους 180 βαθμούς για 30’ (ή μέχρι να πάρουν ένα σκούρο χρυσαφί χρώμα). Μετά το ψήσιμο τα τοποθετούμε σε ένα άλλο ταψί και τα ζεματίζουμε με το σιρόπι (σχεδόν 1' μέσα στο σιρόπι). Τα τοποθετούμε σε πιατέλα και ρίχνουμε από επάνω κανέλα και καρύδι

Καλή επιτυχία

Το φιλί ...

Εικόνες μαγικές έτρεχαν αργά μέσα από το μυαλό του. Εικόνες μοναδικές δικές της. Τι πιο σημαντικό να μπορεί να έχει εικόνες από τον δικό του άνθρωπο και να τις "κουβαλά" μέσα του. Από κάποια που τον "ταξίδευε", τον ηρεμούσε, τον έκανε να θέλει να επικοινωνεί μαζί της. Όλα τελικά ήταν πιο απλά. Το μυαλό μας όμως παραδίνεται σε δεύτερες σκέψεις και δεν αφήνεται η ψυχή στα θέλω της. Ο νους χαλιναγωγεί πολλές φορές την ίδια την ζωή. Όλα ήταν τελικά πιο απλά μέχρι να την συναντήσει. Υπάρχουν τελικά "άδικα" ραντεβού, ραντεβού που δεν έγιναν στον χρόνο. Το ήξερε εδώ και καιρό ότι έπρεπε να ξαναγράψει. Να το τολμήσει και πάλι να εκφραστεί. Να θελήσει να της χαϊδέψει με έναν άλλον τρόπο τρυφερά το πρόσωπο, την ψυχή της. Να την κάνει να αφεθεί εκεί σε αυτή την αγκαλιά που πολλοί αγνοούν στο πως γίνονται. Ναι ήθελε να ξαναγράψει, να καταγράψει σκέψεις και επιθυμίες, κάτι που έκανε και στο παρελθόν. Τα κείμενα του δεν είχαν καταγράψει στο παρελθόν μόνο την πραγματικότητα αλλά και σκέψεις, εικόνες, όνειρα για ένα αύριο. Το αύριο είναι όμως για τους δυνατούς, για αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει να ζεις στο σήμερα την στιγμή και για αυτούς που το χθες τους ένωνε ακόμη και όταν δεν το ήξεραν. Για αυτούς που με συνέπεια βρέθηκαν μαζί σε αυτό το άδικο ραντεβού. Κάποια ραντεβού ζωής είναι άδικα και όταν σου συμβαίνει αποφασίζεις τι θέλεις. Να ζήσεις. Να γευθείς. Τα λίγα δεν του ταίριαζαν ποτέ, ίσως δεν του ταίριαζαν και τα εύκολα, αν και είχε κουραστεί να προχωράει με κάποιες επιλογές του. Όταν αποφασίζεις να ανέβεις ξέρεις ότι χρειάζεται να προσπαθήσεις. Βάζεις όραμα και προχωράς. Κάπου εκεί νιώθεις και πραγματικά ποιοι είναι μαζί σου. Όταν αποφάσισε να ανοίξει τα φτερά του τον είχε αγγίξει η ψυχή της. Το φως στα μάτια της όταν κατόρθωνε να του χαμογελάσει. Εκεί σε κάποιες σκάλες ένα απρόσμενο τρυφερό φιλί. Όταν ανέβαινε τις σκάλες είχε την αίσθηση των ματιών της πάνω του. Αυτά τα μάτια της ψυχής που όταν τον κοίταζαν τον έκαναν να ταξιδεύει "to the moon and back". Την λάτρευε απλά γιατί ήταν εκείνη. Όχι οποιαδήποτε άλλη.

Χάρις Αλεξίου - Ένα φιλί

Λέξεις που ταξιδεύουν

Είχε γυρίσει νικημένος, έστεκε αμήχανα στο μέσο της σκοτεινής κάμαράς του. Οι σκέψεις πολλές τον είχαν κάνει να ματώσει. Ματώνει η ψυχή μας με τις ατελείωτες σκέψεις και διλήμματα. Έστεκε εκεί, παγωμένος μέσα στην άνοιξη που δεν ήρθε, σαν τις καταιγίδες που δεν πέρασαν. Αποφάσισε να προχωρήσει στο τεράστιο άνοιγμα και να κατεβάσει την κουρτίνα ! Δεν την χρειάζονταν, δεν ήθελε ποτέ κουρτίνες σε τούτο εδώ το σπίτι. Σαν την ψυχή του, ήθελε μόνο φως.

Λέξεις που ταξιδεύουν

Ζέστανε λίγο φαγητό και κάθησε στο ξύλινο γραφείο. Στο συρτάρι πεταγμένα άτακτα δεκάδες κίτρινα χαρτιά από τα γράμματά του σε κείνη που δεν ταξίδεψαν. Δεν ταξίδεψαν όπως ταξιδεύουν οι λέξεις μας όταν τις λέμε γρήγορα στον άλλον και μετανιώνουμε. Είχε κάνει τις επιλογές του ανάμεσα από τα δικά του δεκάδες διλήμματα. Η πράξη και η ζωή έρχονταν να διαψεύσουν την αγάπη που της έδειχνε, την φροντίδα που είχε μέσα του για εκείνη. Φοβίες του παρελθόντος αλλά και μια στάση αμετακίνητη δικής της τον έβαζαν σε σκέψεις. Δεν ήθελε να πονέσει αυτή την φορά, να διαψευστεί το όνειρο και το ταξίδι του. Την αγαπούσε με τον δικό του τρόπο και ας μην το ήξερε αυτή. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πάντα τα αισθήματά μας, βγάζουν εύκολα συμπεράσματα και για αυτό κάνουν και εύκολα πίσω. Στα χέρια του είχε βρεθεί ένας παλιός δίσκος του Μαρκόπουλου. Τότε θυμήθηκε μια φράση που έλεγε ο Γιάννης : "η αγάπη δεν είναι ψευδαίσθηση". Η μουσική ξεπήδησε από την βελόνα του πικάπ και χάθηκε στις δικές του σκέψεις και εικόνες.

Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond

Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond

Cronaca di una morte annunciata - To χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Χωρίς ...

.... χωρίς σκέψεις ;

.... χωρίς συναίσθημα ;

.... χωρίς όνειρα ;

.... χωρίς πάθη ;

.... χωρίς λάθη ;

.... χωρίς συγνώμες ;

.... χωρίς έρωτες ;

.... χωρίς αγάπη ;  

Άραγε που θα ήσουν σήμερα αν δεν έχεις "κολυμπήσει" στην ζωή σου σε όλα αυτά ;

Αν δεν έχεις γευτεί και δεν έχεις νοιώσει ;  

Χωρίς ...

Στην ζωή του "no perfect" - όπως ο υπογράφων - δεν νοούνται να υπάρχουν και χωρίς οι άνθρωποι να εκφράζονται δυναμικά και να επικοινωνούν ο καθένας με τον δικό του τρόπο αλλά κοινωνοί και οι δύο των δικών τους συναισθημάτων !  

Υπάρχει το καθένα από αυτά μόνο του και χωρίς όλα τα άλλα ; 

Ανθρώπινο λοιπόν το κάθε στοιχείο της προσωπικής και συναισθηματικής μας ζωής, σίγουρα όχι για όλους αφού ο καθένας υιοθετεί και άλλους τρόπους έκφρασης !  

Αποδεκτοί όλοι, αρκεί να υπάρχει η αλήθεια στην έκφραση των συναισθημάτων ! Αρκεί να νιώθεις την αγάπη και να εκφράζεσαι μέσα σε αυτή ! Δεν είναι όλα μετρήσιμα μεγέθη για να βάλεις λίγα γραμμάρια από το κάθε ένα και να οδηγηθείς σε "τέλειες" συνταγές ! Οι σχέσεις που δεν έχουν έκφραση αργά ή γρήγορα διαλύονται σαν αερικά και δεν μένει κάτι πίσω.  

Άραγε το ζητούμενο ήταν ή είναι να μείνει ; Επιθυμητό ναι αλλά όχι και αναγκαίο ! Σε νοιώθω, σε θέλω, κάνω λάθη για σένα αλλά και σε αγαπώ .... άραγε τι έχεις να δώσεις σε μια τέτοια σχέση και έκφραση ; Από όσο ξέρουμε όλοι μας, αρκετοί δεν έχουν να σου δώσουν τίποτε ουσιαστικό και προσπερνάς ! Για αυτό αξίζει να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι, να ερωτεύεσαι και να κάνεις λάθη !!! Στην καρδιά σου όμως υπάρχουν άνθρωποι που κρατάς και πορεύεσαι μαζί τους ακόμη και όταν είναι μακρυά ! Τα καλά είναι για να τα “ταξιδεύεις”  μέσα σου και είναι εφόδιο για την κάθε μέρα της ζωής σου ! Όλα γίνονται για την ουσία που έχουν αυτοί οι άνθρωποι που δεν χρησιμοποιούν τιτλέζες που διαβάζουν δεξιά και αριστερά αλλά μπορούν και να γράφουν και να μιλάνε μέσα από την ψυχή τους ! Η ζωή τους δεν διακατέχεται από ανόητες και ανούσιες επιθυμίες νεόπλουτων, αλλά έχει βάθος και οι σπόροι έχουν φυτευτεί από  νωρίς μέσα τους ! Σπόροι ουσιαστικοί !  

Να είστε καλά όσοι με "διαβάζετε", όσοι κάνετε like, όσοι με παρακολουθείτε είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε ! Η ζωή είναι έρωτας και αγάπη (για μένα) ... για άλλους μετριέται με πετυχημένες καριέρες και για άλλους μια ελαφρότητα του να περνάμε καλά με ξεπερασμένες συνταγές εναλλαγής καθημερινά συντρόφων. Ο καθένας σε ότι πιστεύει !  

Το αποτέλεσμα ίσως να μην δικαιώσει εμένα και άλλους με ίδια ψυχοσύνθεση ...   

"There is only one kind of love, but there are a thousand imitations".
Francois de La Rochefoucauld

Rolling Stones - Angie

("Επετειακό" κείμενο ...)

Σούρουπο

Υπήρχαν ημέρες που η λογική δεν κατάφερνε να ξεπεράσει το συναίσθημα και επηρέαζε την σκέψη του, τις αποφάσεις. Ήθελε να αδειάσει από όλα και το περιβάλλον δεν τον βοηθούσε. Στην πραγματικότητα δεν βοηθούσε κάποιες φορές ο ίδιος τον εαυτό του. Οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε ανόητα "πρέπει" και "γιατί". Αυτοβασανίζονται χωρίς στην πραγματικότητα να πρέπει να το κάνουν. Αποφάσισε μια βόλτα με την μηχανή. Είχε καιρό να την καβαλήσει, να κάνει την παρανομία του μαζί της. Φόρεσε το κράνος και κινήθηκε νωχελικά στην αρχή, σαν να μην την ήθελε αυτή την βόλτα. Πάντα τον ενοχλούσαν οι μοναχικές βόλτες, εκτός από τις ημέρες που ήθελε να διώξει απο μέσα του ότι προσπαθούσε να τον κυριεύσει. Ο ήχος της μουσικής ήρθε γρήγορα στα αυτιά του και τον "ξύπνησε", του έδωσε ρυθμό. Ψιθύρισε το κομμάτι που έπαιζε και έστριψε προς τον δρόμο της Καλογριάς. 

Αγαπημένο μέρος, ευλογημένος τόπος,  να χαθείς, να πάρεις ανάσες, να ηρεμήσεις. Όμορφο μέρος να το μοιραστείς με κάποια. Ερωτικό μέρος θα το έλεγες. Ο ήχος από το κλάξον ενός οδηγού τον επανέφερε στην πραγματικότητα, ο δρόμος δύσκολος και στενός σε κάποια σημεία δεν σε άφηνε να ηρεμήσεις μέχρι να φθάσεις στο τέλος της διαδρομής. Συνήθως έτσι είναι και οι διαδρομές της ζωής μας όταν αφήνεις να πολυκυκλοφορούν γύρω σου αρκετοί. Όταν δίνεις "ευκαιρίες" σε πολλούς να προσθέσουν πόντους κοντά σου. Αν και φιλτράριζε αρκετά πια τους "αρνητικούς" η ευγένεια ψυχής του άφηνε μικρά παραθυράκια για ευκαιρίες σε κάποιους. Ευτυχώς έφθασε στο τέρμα της διαδρομής και οι σκέψεις πήραν τέλος. Κοίταξε μακρυά στον ορίζοντα, απόλυτη γαλήνη. Ηρεμία, μαγική στιγμή κάπου εκεί στην δύση του ηλίου. Η εποχή ιδανική για μια βόλτα εκεί στην άμμο. Την σκέφθηκε, πάντα ήθελε να είναι και αυτή εκεί μαζί του. Έβγαλε τα παπούτσια και αποφάσισε να περπατήσει εκεί στην αμμουδιά. Του θύμιζε την δική της εικόνα να την βλέπει να περπατάει εκεί δίπλα του ξυπόλυτη στην άμμο. Η θάλασσα έκανε το δικό της παιχνίδι και έμπαινε κάπου κάπου στα πόδια του να τον δροσίσει. Η εικόνα γνώριμη ακόμη και από τις τόσες φορές που την έφτιαχνε όταν ζούσε τον έρωτά του. Όταν άπλωνε το χέρι του στο χέρι της και περπατούσαν μαζί εκεί με τα πόδια γυμνά στην άμμο. Ο ουρανός συννεφιασμένος αλλά δεν τον τρόμαζαν αυτά τα σύννεφα. Πιο πολύ τα σύννεφα που είχε ακόμη η ψυχή του ήθελε να διώξει. Την έφερε πιο έντονα στον νου του. Την είχε τόσες φορές απέναντί του, δίπλα του αλλά και τόσες λίγες στην ζωή του. Οι άνθρωποι σκέφθηκε είναι τελικά τόσο κοντά και τόσο μακρυά ταυτόχρονα. Απο μακρυά πρόβαλε μια σιλουέτα, νέες σκέψεις, ένα χαμόγελο. Πόσο θα ήθελε να ήταν εκείνη. Πάντα έκανε τρελές σκέψεις, πάντα είχε επιθυμίες. Πέρασε από δίπλα του, κοιτάχτηκαν και συνέχισαν και οι 2 τον μοναχικό τους περίπατο. Η αμμουδιά δεν είχε τα χρώματα της δύσης του καλοκαιριού, ήταν πιο νοτισμένη αλλά μπορούσε να τους δεχθεί εκεί μαζί και ας ήταν φθινόπωρο. Ανυπομονούσε να έρθει το φθινόπωρο, όχι για να πάει άλλη μια βόλτα σε τούτο τον τόπο, αλλά για τα χρώματα της φύσης. Ανυπομονούσε να έρθει να της δείξει το χαλί της φύσης και τις εναλλαγές των χρωμάτων. Ανυπομονούσε να την βάλει στο κάδρο του. Ταυτόχρονα πάντα ένοιωθε ένα "δέος" με την σκέψη να την φωτογραφήσει. Δεν πίστευε ότι μπορεί να αποτυπώσεις την ομορφιά των ματιών σου σε μια άψυχη μηχανή. Δεν πίστευε ότι μπορείς να κλείσεις σε μια φωτογραφία την ματιά, το χαμόγελο ψυχής, την επιθυμία. Καβάλησε ξανά την μηχανή εκεί στο σούρουπο. Εκείνη την στιγμή που το ηλιοβασίλεμα σε έναν φυσικό καμβά του ουρανού παρουσιάζει το έργο του σαν μια ζωγραφιά αυτός ξεκίνησε. Τα χιλιόμετρα θα τον έφερναν πιο κοντά της έστω και αν ήταν μακρυά. Αρκούσε ; 

Harry Styles - Sign of the Times

Στην δική της θάλασσα ...

Τα βήματά του τον έφεραν για μια ακόμη φορά κοντά της, εκεί σε ένα τόπο άλλοτε συναντήσεων - έστω και με βλέμματα - και άλλοτε παράλληλων κοιταγμάτων μακρυά σε έναν ήλιο που κυλάει νωχελικά αλλά τόσο όμορφα και γαλήνια προς την δύση του. Γνώριμο το μέρος, γνώριμοι και οι βράχοι. Άλλοτε για να ρουφήξει αυτή την γαλήνη της στιγμής, άλλοτε να φωτογραφήσει μακράς έκθεσης "στιγμές" και άλλοτε να αδειάσει τις δικές του σκέψεις εκεί στην θάλασσα και να γεμίσει με άλλες να τις πάρει μαζί του να τις "επεξεργαστεί". Ανήσυχος, ανήσυχο πνεύμα ; Έφταιγε το ζώδιο, έφταιγε το καλούπι που έλεγε εκείνο το απόγευμα ; Δεν αναρωτήθηκε ποτέ για αυτά τα γιατί. Αυτά ποτέ δεν έκαναν κακό. 

Στην δική της θάλασσα

Κάθησε εκεί στην πέτρα του καταμεσής της θάλασσας. Ποτέ δεν τον τρόμαζε ακόμη και να "βραχεί". Σήμερα όμως είχε ηρεμία, όπως και το μέσα του. Στο βάθος κάποιοι γλάροι ακολουθούσαν τις τράτες που γύριζαν, περίμεναν και αυτές υπομονετικά την δική τους τροφή. Αναρωτήθηκε για πολλά γιατί των ανθρώπων. Αναρωτήθηκε για την ευκολία πολλών φιλόδοξων αλλά κενών. Αναρωτήθηκε για τους φιλάρεσκους. Αναρωτήθηκε για αυτούς που χαρακτηρίζουν εύκολα τους άλλους αλλά επίσης προσάπτουν ιδιότητες και τίτλους στον εαυτό τους ενώ όλοι γνωρίζουν ! Αναρωτήθηκε ακόμη και για ανθρώπους αυτής της πόλης που ποτέ δεν "πέτυχαν" έξω από τα όριά της ! Το σύστημα συντηρεί μερικές φορές καλά τα "δεδομένα" !!! Ποτέ δεν τον απασχόλησε η ένταξη. Εξ άλλου η ένταξη θα τον εμπόδιζε και να εκφραστεί ελεύθερα, να δημιουργεί για την δική του ψυχή, για την ελευθερία του. Δεν του άρεσε η έκφραση "κόντρα στο ρεύμα", γιατί δεν θεωρούσε ρεύμα τα "δεδομένα". Τα ρεύματα έχουν δυναμική και πάνε πιο πέρα, πιο πάνω. Τα "δεδομένα" είχαν μόνο ένα κενό και τα άφηνε στην άκρη, τα άφηνε πίσω του. Δεν ήταν εύκολος ένας δρόμος που έβλεπε λίγους μαζί, δίπλα και πολλούς πίσω, αλλά πάντα κάποιους αφήνουμε πίσω μας όταν αποφασίζουμε να κάνουμε το δικό μας ταξίδι, να αλλάξουμε level στα όνειρά μας. Ήταν ήρεμη σήμερα η θάλασσα και δεν τον "μούσκεψε", ήταν όπως το μέσα του. Η ζωή σε κάνει να μαθαίνεις. Μαθαίνεις και για τα σφάλματά σου να δίνεις αξία έστω και προσωρινή σε ότι δεν χρειάζεται, σε ότι δεν αξίζει να ασχοληθείς. Η ηρεμία μέσα μας δεν είναι απαξίωση κάποιων αλλά είναι σεβασμός και αγάπη στον ίδιο μας τον εαυτό. Ζούσε ελεύθερος εκεί στην θάλασσα του και τον πρόσεχε η ματιά της κάθε φορά που βουτούσε στα νερά της δικής της θάλασσας. 

Γιάννης Χαρούλης & Νατάσσα Μποφίλιου - Κοίτα εγώ

To σπίτι των ονείρων

To σπίτι των ονείρων 

Πάλι στο όνειρό του έβλεπε εκείνο το κατάλευκο σπίτι στο νησί. Απέραντο λευκό εκεί να ξεχωρίζει στην μέση του πελάγους. Οι αέρηδες ανέμιζαν τις κατάλευκες κουρτίνες έξω από το σπίτι ψηλά στον γαλανό Ελληνικό ουρανό. Ξαπλωμένος εκεί στην μέση του πουθενά ονειρευόνταν ακόμη. Μοιραζόνταν το όνειρό του και της το είπε. Πάντα κάνουμε όμορφα όνειρα ! Άραγε θα έβρισκε αυτό το σπίτι των ονείρων του ; Τον κοίταξε εκεί στην αγκαλιά του και του είπε : "Βρες εσύ το κορίτσι σου και θα βρεις και το όμορφο σπίτι των ονείρων σου" !!! Οι σκέψεις έτρεχαν, τον γοήτευε αυτό το σπίτι, η εικόνα τόσων ονείρων του ! Το σπίτι όμως ήταν η καρδιά του, η ψυχή του, το ατίθασο μυαλό των πολλών του σκέψεων. Την αναζήτησε για να ολοκληρώσει το όνειρό του !!!

Moody Blues - Nights in White Satin

To The Moon & Back

Καβάλησε πάλι την μηχανή για ένα ακόμη ταξίδι. Αυτή την φορά πιο ήρεμος πιο καλά από ποτέ. Τα ταξίδια δεν έχουν πάντα σκοπό ή προορισμό αλλά αξίζει να απολαμβάνεις την διαδρομή. Αυτή την μυστηριώδη διαδρομή που ξεκινάει από ένα γράμμα ιδιαίτερο ή ένα φιλί στο αεροδρόμιο ή μια αγκαλιά στην έξοδο ενός μπαρ ή εκεί ψηλά στα σκαλιά  της πόλης που την έχεις στα πόδια σου με τα φώτα μικροσκοπικά και τους ήχους να έρχονται απαλά στα αυτιά σου. Τα χιλιόμετρα πολλά  μια ακόμη ευκαιρία για εικόνες διαδρομής, για σκέψεις, για μουσική που τον συντρόφευε μέχρι να την συναντήσει. Το ραντεβού δόθηκε. Οι άνθρωποι όταν μιλάνε πραγματικά ο ένας στον άλλον δίνουν ραντεβού στα πιο απίθανα μέρη, ακόμη και σε άλλες πόλεις ! Το κάθε τι που έχει το στοιχείο της έκπληξης είναι μια ανάσα στον έρωτα, μια βαθιά  αναπνοή που σε κάνει να πηγαίνεις μέχρι κάτω πριν ξαναβγείς στην επιφάνεια. Μια ανάσα χρειάζεται πάντα η κάθε όμορφη στιγμή που μπορεί όμως και να διαρκεί. Μια ανάσα χρειάζεσαι ακόμη και όταν χάνεσαι στην δίνη ενός ερωτικού κρεσέντου ! Ένα φιλί μπορεί να σε πάει τόσο μακρυά ; Μια αγκαλιά ακόμη πιο μακρυά ; Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι χρειάζονται ουσιαστικούς ανθρώπους κοντά τους για όμορφα ταξίδια. Το εύκολο είναι να μπεις σε ένα ταξιδιωτικό site και να κλείσεις οποιοδήποτε ταξίδι στους καλύτερους προορισμούς ! ... και μετά ... απλά αναμνήσεις μέχρι ένα ακόμη ταξίδι ;  Αλήθεια πόσα τέτοια ταξίδια γεύτηκες και πόσες αναμνήσεις σου άφησαν ; Προτιμούσε τα ανθρώπινα ταξίδια τα ουσιαστικά όπως τα έλεγε, αυτά που σε κάνουν να ταξιδεύεις διαρκώς και με τον καλύτερο συνεπιβάτη δίπλα σου, μέσα σου. Τα ταξίδια που διαρκούν γιατί υπάρχουν δύο ... 

Savage Garden - To The Moon & Back

Με μια ανάσα

Με μια ανάσα

Αναρωτήθηκε γιατί περίμενε να αποτυπώσει ένα ακόμη δειλινό, ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα. Άραγε γιατί οι άνθρωποι βλέπουν συνήθως τα ηλιοβασιλέματα που είναι ένα τέλος μιας ημέρας, η επιστροφή στο σκοτάδι και τα χιλιάδες αναπάντητα ερωτηματικά ειδικά σε στιγμές μοναχικές. Άραγε γιατί δεν απολαμβάνουν την ανατολή της ημέρας αλλά και της ζωής ; Ίσως να είναι σαν τις σχέσεις, όλοι σκέφτονται και κάνουν απολογισμό όταν τελειώσουν. Όλοι ; Αυτός σίγουρα όχι ! Μετρούσε την κάθε σχέση του πριν μπει, ήξερε τι επιζητούσε, τι του γέμιζε το δικό του κενό, τι προσδοκούσε ! Το μόνο που έλειπε ήταν το πρόσωπο που θα τον συντρόφευε στις διαδρομές της ζωής του. Οι σχέσεις απλά περιέχουν το στοιχείο της έκπληξης, αυτής που γεννά και συναισθήματα. Οι άνθρωποι δεν ζούσαν πια τις σχέσεις, δεν είχαν το στοιχείο της έκπληξης αυτές. Οι άνθρωποι ένοιωθε να γίνονται προβλέψιμοι. Οι απλές προτάσεις χανόντουσαν στην καθημερινότητα και στις επιθυμίες που δεν εκφραζόντουσαν. Χανόντουσαν στον απομόνωση του ενός ή του άλλου μέσα στην ίδια την σχέση. Αντί να τις ζουν, τις δολοφονούν ! Χάθηκε βρε αδελφέ να μου πεις "θέλω να με πας σε μια έκθεση μαζί σου" μια απλή καθημερινή πρόταση που ξεφεύγει από το πάμε για καφέ ... πόσο άλλο καφέ, πόσο άλλο κάρβουνο που έλεγε και ο Νίκος στις ταινίες του. 

Σκέψεις, ιδέες, επιθυμίες που τις θάβουμε μέσα μας και δεν τις εκφράζουμε. Αλλά τι είναι τελικά αυτές οι σχέσεις που επιζητούν κάποιοι αν δεν εκφράζεις επιθυμίες, αν δεν καταθέτεις τον εαυτό σου ; Γιατί θάβεις την ζωή σου πριν μπεις σε μια σχέση ή όταν αποφασίζεις να την ζήσεις ; Ικανότητα θέλει και αυτό, το να σκοτώνεις τον εαυτό σου πριν τελειώσει η ίδια η σχέση και δεν έχεις καταλάβει γιατί έγινε αυτό. Αφήσαμε τα όμορφα για ένα ηλιοβασίλεμα και δεν ζήσαμε την πεμπτουσία μιας ανατολής. Δεν χαρήκαμε το φως το δυνατό όπως φοβηθήκαμε τις δυνατές σχέσεις. Όταν τον έχανες τον άλλον αναρωτιόσουνα πόσο τον αγαπούσες, πόσο δυνατός ήταν ο έρωτας αυτός. Ήταν αργά όμως γιατί είχε φύγει, είχε έρθει ο θάνατος όπως έρχεται και εύκολα ο θάνατος στις σχέσεις. Δεν είναι όλα για το αύριο, υπάρχει και το σήμερα που ζεις και αυτό όσο είσαι εκεί στην γαλάζια σου θάλασσα κάπου να το σκέφτεσαι. Δεν επιδίωξες άνθρωπε να το ζήσεις πραγματικά, δεν θέλησες να καλύψεις παρά ένα κενό απλά σαν παρουσία και τίποτε άλλο. Οι σχέσεις έχουν συναίσθημα, έχουν έκπληξη, έχουν ομορφιά. Δεν είναι μια μαθηματική εξίσωση. Δεν λύνεται και δεν αναλύεται ο έρωτας γιατί όλο αυτό το μυστήριο είναι η γοητεία του. Αν το αποκαλύψεις χάνει και ένα μέρος της έκπληξης. Αλήθεια σήμερα πόσες αγκαλιές κάνατε ; Πόσο ξεβολευτήκατε από τον καφέ, τον καναπέ σας, το facebook ; Στείλατε ένα όμορφο μήνυμα εκεί στο μέσον της ημέρας στον άνθρωπό σας με μια ζεστή αγκαλιά, μια σκέψη σας ; Του κάνατε την έκπληξη ; Προφανώς όχι όσο συντηρείτε μια επανάληψη καθημερινή, ανοίγω τα μάτια, πίνω τον καφέ μου, ασχολούμαι με τις επαφές μου στα κοινωνικά δίκτυα και κάποιος δεν περιμένει πια κάτι άλλο. Τόσο προβλέψιμες σχέσεις δεν τις χρειάζεται κανείς και για αυτό φεύγουν συνήθως αυτοί που θέλουν να ζήσουν. Φεύγουν για την ανατολή και την έκπληξη που θα τους δώσει, γιατί δεν ξέρεις αν είναι μια καθαρή ανατολή, αν έχει σύννεφα και μέσα από εκεί ηλιαχτίδες. Η ζωή είναι έρωτας και δεν κρύβεται και δεν μπορεί να κρυφτεί. Ο έρωτας είναι αγενής κατακτητής που τον ζεις χωρίς να τον φοβάσαι. Δεν φοβάσαι ούτε να κατακτηθείς ούτε την άλωση. Δεν φοβάσαι να αφεθείς, γιατί αν τον χάσεις θα αναρωτηθείς γιατί δεν ξεβολεύτηκες από τον καναπέ σου, γιατί δεν έπεσες στην γαλάζια θάλασσα να βουτήξεις ολόκληρος να βγεις βρεγμένος αλλά με γαλήνια ψυχή, με ευτυχισμένο πρόσωπο.

Τον ζεις ή αλλιώς βολέψου απλά στην καθημερινότητα του κενού σου !

Από τον πεζόδρομο ... στο όνειρο

Περπατούσε για μια ακόμη φορά στον πεζόδρομο, αγαπημένο του μέρος τους τελευταίους μήνες. Αγαπημένη του ημέρα η Δευτέρα. Τα μαγαζιά συνήθως με ελάχιστους πελάτες, 1-2 παρέες βρε αδελφέ, που του φάνταζαν πιο γραφικά, σαν μπαράκια και καφέ σε ένα ήρεμο νησί σε χειμερινή περίοδο. Φώτα από κεριά, χαμηλοί οι ήχοι της μουσικής τους, φωνές νεαρών συνήθως με ανθρώπινη όμως ένταση, χωρίς οχλαγωγία. Τον γοήτευε να περπατάει εκεί τις μεταμεσονύκτιες ώρες μετά από ένα ποτήρι κρασί και τους ήχους της μουσικής να είναι ακόμη στα αυτιά του. 

Από τον πεζόδρομο ... στο όνειρο

Αυτή η ατμόσφαιρα του ταίριαζε αυτή την εποχή ! Σαν να είχε φτιαχτεί για αυτόν, για τις σκέψεις του που περπατούσαν μαζί του για να τον συντροφεύουν. Μια συντροφιά που την επιζητούσε αλλά δεν υποκαθιστούσε επιθυμίες και όνειρα. Τα όνειρα είναι για να τα δημιουργείς, να τα επιθυμείς και να τα φέρνεις στην πραγματικότητά σου. Τα όνειρα δεν γίνονται πάντα κομμάτια όταν ξυπνάς. Υπάρχουν και έρχονται τα βράδια να σε συντροφεύσουν, να σε αγκαλιάσουν. 

Ήρεμος πια, χωρίς εντάσεις μέσα του προσπαθούσε να ξαναδεί πράγματα και καταστάσεις με μια άλλη ματιά αυτή την φορά. Κοίταξε πίσω του και ξανάγραψε τους κώδικές του, όπως κάνουν οι καλοί προγραμματιστές από την αρχή. Δεν διόρθωνε απλά τα λάθη του αλλά πρόσθετε καινούργιες λογικές που τις είχε συναντήσει στο διάβα του. Τα βράδια του ήρεμα συνήθως πια αλλά και όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί, δεν βασάνιζε το μαξιλάρι του, το κορμί του. Έβαζε έναν αγαπημένο δίσκο στο πικάπ και όταν η βελόνα έστελνε τους πρώτους ήχους της μουσικής του Freddie, στον λαιμό του κυλούσαν οι πρώτες σταγόνες από την αγαπημένη του μαλαγουζιά. Ένα δροσερό αεράκι τον έβγαλε από τις σκέψεις και οι ήχοι της μουσικής τον ταξίδεψαν στα δικά του όνειρα. Ένα όμορφο βράδυ, 2 ποτήρια, 1 μπουκάλι παγωμένο λευκό κρασί, αυτός και εκείνη, εκεί δίπλα στην θάλασσα. Πόδια γυμνά στα ψιλά βότσαλα, γέλια στην ατμόσφαιρα και διάθεση για ένα ακόμη ταξίδι. Εκείνη δίσταζε. Της έδειξε τον ουρανό και της είπε : "είμαστε μικροί ... έτσι είναι και τα προβλήματά μας, μικρά, ασήμαντα στο όλο σύμπαν. Θα τα αντιμετωπίσουμε αν το θέλουμε. Τι λες ;"

Θάλασσα

Έκλεισε πίσω την πόρτα του γκαράζ και άφησε την μηχανή του εκεί αυτή την φορά. Σήμερα δεν ήθελε να νοιώσει τον ίλιγγο της ταχύτητας, δεν ήθελε να τρέχει ο χρόνος αμείλικτα. Ήθελα να νοιώσει μαζί της κάθε δευτερόλεπτο να κυλάει αργά. Προτίμησε να βρεθεί δίπλα της στην θέση του οδηγού και να την ταξιδέψει μετά από καιρό σε αγαπημένα μέρη τους. Προτίμησε να νοιώσει τα μάτια της να τον τρώνε ή να τον θαυμάζουν όσο οδηγούσε. Προτίμησε να νοιώθει την τρυφερή ματιά της αλλά και το απαλό της χάδι στα πυκνά μαλλιά του. Γύρεψε ακόμη και να νοιώσει το κεφάλι της εκεί στον ώμο του. Τα χιλιόμετρα πολλά και ο χρόνος τους λίγος εκεί στην δική τους καθημερινότητα. Αδυσώπητη και αυτή δεν τους άφηνε να γευτούν ο ένας τον άλλον. 

Θάλασσα 

Την έπιασε από το χέρι όταν έφθασαν. Απουσία ανθρώπων σε μια υπέροχη και απέραντη αμμουδιά. Απουσία που τους λύτρωνε όταν ήθελαν να μείνουν μόνοι να απολαύσουν τον ήλιο και την θάλασσα. Αυτή την αγαπούσε πολύ την θάλασσα και την γεύονταν όποτε μπορούσε. Δεν τον είχε πάντοτε μαζί της αλλά τον έφερνε στο μυαλό της ! Τον γύρευε να τον νοιώσει ! Ήταν η σταγόνα στο κορμί της, το νερό που κυλούσε πάνω της τρυφερά και την τύλιγε. Περπάτησαν ξυπόλητοι αργά πιασμένοι χέρι χέρι δίπλα στην θάλασσα. Χαρούμενη  γεύονταν την τρυφερότητά του, το άγγιγμά του πάνω της. Ακούστηκαν τα γέλια τους όταν κλωτσούσε το νερό πάνω του. Κοιταζόντουσαν σαν εικοσάχρονα παιδιά γεμάτα έρωτα και αγάπη. Όμως αυτοί μπορούσαν να εκτιμήσουν πολύ καλύτερα το τι σήμαιναν οι στιγμές τους, το τι σήμαινε αυτός ο έρωτας τους. Την σήκωσε ψηλά στην αγκαλιά του, χαμογελούσαν ακόμη ξεχασμένοι, παραδομένοι, ενταγμένοι στον περιβάλλον. Την φίλησε και εκείνη παραδόθηκε σε αυτό το φιλί, ήθελα να το ζήσει ... το είχε ανάγκη από καιρό να το νοιώσει μαζί του !!!

Tom Waits "Sea of Love"

https://www.youtube.com/watch?v=k3W-5nwr1aY

Αληθινές σχέσεις

Αναρωτιόταν αν ήταν τόσο αληθινός όσο έδειχνε. Ήθελα να το ζήσει μαζί του, ήθελε να ζήσει επιτέλους κάτι αληθινό.

Αληθινές σχέσεις 

Η ζωή σε κάνει όμως επιφυλακτικό. Δεν βλέπεις εύκολα πια αλήθειες γύρω σου. Ίσως όμως σε αυτό να φταίμε και εμείς οι ίδιοι, όταν κρύβουμε την αλήθεια από τον εαυτό μας. Αλήθεια πόσοι από εμάς κατορθώνουν να ξεγυμνώσουν τον εαυτό τους ; Δείχνουμε πραγματικά ποιοι είμαστε στους άλλους ή κρύβουμε με κάθε τρόπο αυτό που αναζητούν σε εμάς ; Σε μια εποχή που οι "σχέσεις" και οι "φιλίες" προσφέρονται αφειδώς διαπιστώνουμε πως δεν είναι εύκολο να βρούμε τις πραγματικές ή τις αληθινές. Ψεύτικες καταστάσεις, σχέσεις κοινωνικών δικτύων, σχέσεις αδιάφορες ονομάζονται έρωτες, φιλίες, σχέσεις. Ατελείωτες οι μοναχικές βραδιές εντός διαδικτύου. Υπάρξεις "καμένες" να αναζητούν και να αποζητούν επικοινωνία και να την ονομάζουν σχέση, φιλία, έρωτα.

Δεν έχουμε μάθει σαν άνθρωποι να νοιώθουμε όμορφα ακόμη και "γυμνοί", δεν έχουμε μάθει να νοιώθουμε όμορφα ακόμη και με την "ασχήμια" μας. Αλήθεια γιατί αναζητούμε αληθινές σχέσεις, όταν αρκετοί κρατούν το ψεύτικο κοντά τους ; Αλήθεια γιατί δεν τελειώνουμε σχέσεις και φιλίες ενώ γνωρίζουμε πως στηρίζονται στο "μη επαρκές" ; Γιατί δίνουμε άλλοθι ψεύτικο στον εαυτό μας όταν οι σχέσεις αυτές τελειώνουν "άδοξα" ; 

Ήταν αληθινός, δεν τον έκανες εύκολα καλά. Υποτάσσονταν μαζί της, γιατί δεν ένοιωθε ότι περιορίζονταν. Αυτό την παραξένευε και αυτό την έκανε να αναρωτιέται αν ήταν αληθινός. Αυτό που επιζητούσε όμως ήταν να ήταν αυτή ο εαυτός της, αληθινή, χωρίς άμυνες που δημιουργούν οι καταστάσεις στον χρόνο. Αποζητούσε την ψυχή της και όχι το κορμί της. Αποζητούσε την αλήθεια μιας αγκαλιάς της και όχι τις ατελείωτες ώρες του έντονου ερωτά τους. Ήξερε πως αν την είχε βρει η δική του ψυχή θα ηρεμούσε, θα έπιανε το απάγκιο λιμανάκι ! Θα ήταν αυτό που αναζητούσε από καιρό. Ήθελε όμως την αλήθεια της δικής της ψυχής, χωρίς περιορισμούς, χωρίς φραγμούς. 

Ήθελε να το ζήσει !!! Αν τον περιόριζε θα "έφευγε" με μιας, όχι γιατί θα του τελείωνε η αγάπη, ο έρωτάς του, αλλά γιατί οι ψυχές με αλήθεια δεν περιορίζονται σε καταστάσεις του "εγώ" σε καταστάσεις ψεύτικες. Ο χρόνος κυλάει αμείλικτα και το σιγά σιγά είναι για αυτούς που δεν θέλουν να προχωρήσουν στα λίγα, στα όμορφα, στα αληθινά !!!


Η στιγμή που περνάει και χάνεται- Σπανουδάκης Σταμάτης
https://www.youtube.com/watch?v=vcMCH2IP1ws

Δεν με ξέρεις

Κάποτε του είχε πει : ... "δεν με ξέρεις ... " ... είχε απόλυτο δίκαιο !!! Δεν την ήξερε, αλλά προσπαθούσε πάντοτε να την "μάθει", προσπαθούσε καθημερινά να παρατηρεί τον τρόπο έκφρασης και σκέψης της. Παρατηρούσε τις εκφράσεις της, τις δικές της στιγμές αλλά και τις δικές τους ! Την παρατηρούσε και την μάθαινε μέσα από τα κείμενά της, την καθημερινότητά της, τις στιγμές τους !

Δεν με ξέρεις ...

Κάποτε της είπε "δεν σε ξέρω, δεν είσαι αντίγραφο κανενός, είσαι "ΕΣΥ" και μ' αρέσει να προσπαθώ να σε μάθω ακόμη και στις δύσκολες σκέψεις που κάνεις κάποιες φορές, στις καλές ή και στις άσχημες στιγμές σου. Προσπαθώ να σε μάθω ακόμη και την ώρα που με αγκαλιάζεις ή με κοιτάζεις με εκείνα τα όμορφα μάτια σου. Πάντα μ' αρέσει να προσπαθώ να μάθω τα δικά σου όρια, να μάθω εσένα και αυτό να με κάνει να είμαι ενεργός πλάι σου και να σε ερωτεύομαι και όχι μόνο να σε αγαπάω. Ναι δεν σε ξέρω γιατί έχεις και "άμυνες" και είσαι δύσκολος χαρακτήρας κάποιες φορές. Ναι δεν σε ξέρω και ίσως να μην να ήθελα να τα ξέρω όλα, αλλά να ανακαλύπτω και άλλα για σένα. Να έχω λόγο να σε αναζητώ, να απλώσω το χέρι μου, να σε πάρω αγκαλιά και να ανακαλύψω κάτι ακόμη. Ναι δεν σε ξέρω και ίσως και κατά βάθος και εσύ να μην ξέρεις τον εαυτό σου σε κάποιες πλευρές. Ναι δεν σε ξέρω αλλά θέλω να σε μαθαίνω αλλά και να μαθαίνω από εσένα ... αλίμονο αν είχα διαβάσει όλες τις σελίδες του βιβλίου σου !!! Θα ήταν ο "θάνατος" ενός έρωτα, μιας αγάπης !"

Η Γέφυρα στην...ομίχλη

Μια ακόμη διάκριση σε διεθνή διαγωνισμό αυτή την φορά ήρθε για τον Ευστάθιο Ζεϊνη, ερασιτέχνη φωτογράφο, μέλος της ΕΦΕ (Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία) της παλαιότερης φωτογραφικής εταιρείας στην Ελλάδα.

Στην πόλη του Ηρακλείου φιλοξενήθηκε ο παγκόσμιος διαγωνισμός καλλιτεχνικής φωτογραφίας "5th GREEK Photographic Circuit". Αυτήν την φορά ο διαγωνισμός, που γίνεται υπό την αιγίδα της Ελληνικής Καλλιτεχνικής Φωτογραφίας, έσπασε κάθε ρεκόρ συμμετοχών με 1.400 επαγγελματίες και ερασιτέχνες καλλιτέχνες φωτογράφους από 73 χώρες της υφηλίου οι οποίοι και έστειλαν πάνω από 15.000 φωτογραφίες για να κριθούν.

Οι κατηγορίες ήταν 4 (open monochrome, open color, travel & nature) και σε 4 salons αντίστοιχα διεθνείς κριτές αποδέχθηκαν και έκριναν τις φωτογραφίες. Στα τελικά αποτελέσματα ο Ευστάθιος Ζεϊνης είχε 5 στις 6 συμμετοχές του στις 3 από τις 4 κατηγορίες επιλογή " Acceptance" και η μία από αυτές πήρε διάκριση - βραβείο και Diploma PG στην κατηγορία "Travel" με την φωτογραφία του "Bridge an low clouds". Η επιτροπή αποτελείται από διεθνείς κριτές (12 μελής) από την Κίνα, Κύπρο, Ισπανία, Αραβικά Εμιράτα και την Ελλάδα. 

Μια ημέρα με έντονα καιρικά φαινόμενα στην περιοχή (χαμηλή νέφωση στο ύψος της θάλασσας και χιονόπτωση στην ευρύτερη περιοχή) ο φακός του "αιχμαλώτισε" ένα αρκετά ενδιαφέρον στιγμιότυπο με την Γέφυρα να ξεπροβάλλει μέσα από τα σύννεφα αμυδρά. 

Αξίζει να σημειωθεί πως και έναν χρόνο πριν και πάλι άλλη φωτογραφία του είχε τιμηθεί και πάλι στην ίδια κατηγορία "Travel" με ίδια τιμητική διάκριση και βραβείο. 

Στο παρελθόν ο Στάθης Ζεϊνης έχει τιμηθεί για τις φωτογραφίες του με θέμα την Γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης με τιμητική πλακέτα σαν "Γεφυροφωτογράφος" και με εξώφυλλο σε ημερολόγιο της, από την διοίκηση της "Γέφυρας ΑΕ"

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/430157

Ο ένας για τον άλλον.

Κτύπησε το κουδούνι, της άνοιξε χωρίς καν να ρωτήσει ποιος είναι. Την περίμενε, την περίμενε μέρες αλλά και νύχτες παρέα με τις σκέψεις αλλά και τα όνειρά του ! Μερικά δευτερόλεπτα τους χώριζαν από μια γεμάτη αγκαλιά, την έσφιξε όπως την ποθούσε, πολύ ! Έμειναν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου μέχρι να ακουστούν οι ήχοι της καρδιάς τους. Τα χέρια ενώθηκαν όπως ενωνόντουσαν οι ζωές τους. Τα έπλεκαν ο ένας στα χέρια του άλλου. 

Ο ένας για τον άλλον.

Της έβαλε ένα ποτήρι κρασί δίπλα στο δικό του εκεί δίπλα στο τζάκι που καθόντουσαν, αλλά τα μάτια της δεν ξέφευγαν από πάνω του. Πάντα τον κοίταζε πολύ και ήταν η δικής της απάντηση στο παράπονό του ότι δεν εκφράζονταν. Τον κοίταζε όπως αυτός έλιωνε το βλέμμα του πάνω στο κορμί της ατελείωτα στον έρωτά τους. Ηρεμούσε όταν έπεφτε στην αγκαλιά του και ακόμη και η ρυθμική ανάσα στο στέρνο του της προκαλούσε ηρεμία και προσπαθούσε να ταιριάξει και τις δικές της αναπνοές μαζί του. Η φωνή του της έδινε μια άλλη αίσθηση ηρεμίας, είχε αυτό το χάρισμα όταν ήταν και αυτός καλά. Εκείνη την νύχτα όμως ήθελε να τον νοιώσει, να χαλαρώσει στην αγκαλιά του, να γευτεί το απαλό άγγιγμα της άκρης των δακτύλων του, μέχρι να αποφασίσει αυτός να την κυριεύσει. Πάντα την οδηγούσε σε άλλα μονοπάτια. Το πικάπ έπαιζε την αγαπημένη τους μουσική αλλά δεν την άκουγαν πια, ήταν εκεί ο ένας για τον άλλον. Το ζούσαν ...

Αξία της σιωπής

Την αξία της "σιωπής" την γνώρισα με ανθρώπους που μιλάνε διαρκώς χωρίς να σου λένε πραγματικά κάτι ! Γεμάτη η ζωή μας από τέτοιους ανθρώπους. Συνήθως γράφουν, αντιγράφουν άλλους στο πως κινούνται, πως εκφράζονται, πως μιλάνε ! Δεν έχουν να σου δώσουν κάτι δικό τους ! Τους διαβάζεις με την μία - στο ίδιο έργο θεατές λες μέσα σου !

Την αξία του να δίνεσαι την έμαθα από ανθρώπους μη δοτικούς και λίγους ! Κατάλαβα πόσο δυνατός είσαι όταν δίνεσαι σε ότι αγαπάς αλλά και πόσο χαρά σου προσφέρει ! Υπάρχουν άνθρωποι που στα λόγια τα δίνουν όλα, άνθρωποι "μη ουσίας" και "δημοσίων σχέσεων" που στην πραγματικότητα δεν έχουν να σου δώσουν το παραμικρό, πέρα από ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικες υποσχέσεις κλπ. Έμαθα να προσπερνώ εύκολα πια και να χαμογελώ κοιτάζοντας πίσω μου. Συγνώμη αλλά στην πραγματικότητα δεν το κάνω ! Δεν κοιτάζω πίσω μου γιατί θα χάσω τον στόχο, θα χάσω την ημέρα μου, θα χάσω την στιγμή ! Η ζωή είναι για να την ζεις αλλά και για να μαθαίνεις από αυτήν. Το καλύτερο σχολείο αν μπορείς να δεις και τα λάθη σου και την πορεία σου ! Θα μάθεις να απορρίπτεις πιο εύκολα ανθρώπους ή να τους δίνεις την αξία που τους πρέπει αλλά και θα αναγνωρίσεις πιο εύκολα "όμορφους" στην ψυχή που θα θελήσεις να τους πλησιάσεις !

Για να μάθεις να ακούς μουσική πρέπει να ακούσεις και κακή μουσική ! Για να εκτιμήσεις λογοτεχνικά κάτι θα έχεις περάσει και από κείμενα που στο μέλλον θα τα αναγνωρίζεις εύκολα και θα τα απορρίπτεις ! Για να μάθεις να βιώνεις σε μια σχέση και να δίνεσαι θα πρέπει να έχεις περάσει και από κακές σχέσεις ! Εκτιμάς πραγματικά στην πορεία της ζωής σου ! Εκτιμάς τους λίγους, τα όμορφα, την στιγμή ! Εκτιμάς και αγαπάς την προσπάθεια κάποιων και όχι το αποτέλεσμα ! Εκτιμάς τους ανθρώπους που παλεύουν και όχι αυτούς που τους προσφέρονται απλόχερα μέσα από καταστάσεις θέσεις κλπ. Εκτιμάς αυτόν που θα σου δώσει και δεν θα περιμένει τι θα πάρει. Εκτιμάς και προχωράς.

Στην ζωή σου ανακαλύπτεις πράγματα που σου δίνουν χαρά και νιώθεις να δημιουργείς ! Σου δίνουν ισορροπία αλλά και σε πάνε πιο πέρα. Σε κάνουν να βάζεις στόχους. Ξεχνάς την ποσότητα και νιώθεις να θέλεις να κάνεις πιο ποιοτικά πράγματα. Αποφεύγεις να αναλώνεσαι σε εφήμερα. Βλέπεις τις δημιουργίες σου με καλούς φίλους και ξέρεις να κλείνεις και τα αυτιά σου στα πολλά και δήθεν σχόλια. Δεν μένεις στα ίδια, μελετάς, βάζεις πλώρη και στόχο και οδηγείς τα πράγματα κάθε φορά εκεί που νιώθεις ότι πρέπει να πάνε ! Ανήσυχος θα πουν κάποιοι. Συνήθως έτσι είναι κάποιοι άνθρωποι, ανήσυχοι για να δημιουργήσουν και να πάρουν χαρά για αυτό που κάνουν. Δεν έχει σημασία αν το καταφέρνουν πάντα, σημασία έχει ότι το προσπαθούν !

Να αγαπάτε ότι κάνετε, όπως αγαπάτε και τον άνθρωπό σας ! Αυτόν που στέκεται δίπλα σας και πολλές φορές "υπομένει" ακόμη και για τον χρόνο που δεν έχει από εσάς ! Να ευγνωμονείτε όμως κάθε τι "στραβό" στην ζωή σας. Σας έκανε να πάτε ένα βήμα πιο πέρα. Σας έκανε να βλέπετε τα πράγματα και να επιχειρείτε για τα πιο όμορφα ! Να ευγνωμονείτε ακόμη και τις αποτυχημένες σας σχέσεις για αυτό που σας έκαναν να είστε σήμερα ! Αν νοιώθετε όμορφα στο σήμερα τότε ήταν καλό και σας πήγαν ακόμη πιο πέρα ! Να ευγνωμονείτε ακόμη και τους ανθρώπους που στην δουλειά σας έκαναν να αισθανθείτε "άσχημα" ή σας δυσκόλεψαν. Αν μπορείτε να πάτε πιο πέρα και πιο πάνω όχι από πείσμα, αλλά γιατί το αξίζατε το οφείλετε και σε αυτούς γιατί σας ξεκόλλησαν από το δικό τους τέλμα και την λάσπη !

Disturbed - The Sound Of Silence

https://www.youtube.com/watch?v=u9Dg-g7t2l4

Περίσσευμα αγάπης

Τα βήματα του τον έφεραν για μια ακόμη φορά κοντά στην αγαπημένη του γωνιά εκεί στην θάλασσα, την πότε ήρεμη και πότε άγρια. Ήταν μια δύσκολη ημέρα για αυτόν σε πολλαπλά μέτωπα. Κάποιες καταστάσεις τον είχαν δυσκολέψει αλλά και κάποιοι σημαντικοί της ζωής του. Είχε δακρύσει πολλές φορές εκείνο το πρωϊνό χωμένος σε διαλόγους που δυστυχώς είναι μονόλογοι ανθρώπων. Τότε σκέφθηκε γιατί η θάλασσα είναι αλμυρή. Από τα δάκρυα ! 

Περίσσευμα αγάπης

Εκεί κατέληγε και αυτός σε δύσκολες περιόδους, είχε ζήσει και στο παρελθόν κάτι ανάλογο για κάποιον δικό του άνθρωπο. Πολλά τον είχαν κουράσει αλλά και πονέσει. Οι τελευταίοι 6 δύσκολοι μήνες είχαν έρθει να προστεθούν συσσωρευτικά. Ένας όμορφος "αγώνας" δίνονταν χέρι με χέρι. Σε έναν αγώνα που πολλοί ήταν απόντες ή απλά μετρούσες τις οπτασίες τους, τις σκιές τους. Ήταν ένα διάστημα που δεν του επέτρεπε να μιλήσει για πολλά, αλλά που ήταν σίγουρος ότι στο μέλλον θα έγραφε για όλα αυτά, ανοικτά. Θα έγραφε για τις απουσίες της ζωής, για τις απουσίες σε διαλόγους, για τις απουσίες από την καθημερινότητα, για τις λίστες που σε βάζουν ακόμη και φίλοι για να διαβάζεις μόνο ότι επιθυμούν. Ήταν ένα διάστημα που έδινε την ψυχή του για κάποιους χωρίς να νοιάζεται για το αύριο ή το τι θα του φέρει πίσω. Εκεί λοιπόν στην δική του θάλασσα άφησε τον αγέρα να του πάρει τα δάκρυα από το πρόσωπο, όπως κάνουν κάποιες φορές χέρια αγαπημένων που βρίσκονται πραγματικά κοντά σου. Ήταν ερωτευμένος με την ζωή αλλά ήξερε να την αγαπά, όπως και να προχωράει πέρα από τους ψεύτικους που πέρναγαν δίπλα του, ικανοποιώντας το "εγώ" τους. Είχε κουραστεί από ωραία λόγια, από όμορφα και πόσο ψηλά τον έβλεπαν. Είχε μάθει τι αξίζει και ποιος είναι. Δεν περίμενε την άποψη όλων αυτών που αλλάζουν ακόμη και μέσα στην ημέρα τους θέσεις. Ήξερε πως πολύ γρήγορα θα μιλούσε για όλα με ονόματα. Είμαστε άνθρωποι κι αρκετά δυνατοί για ν’ αφήνουμε, πού και πού, την ευάλωτη πλευρά μας να γίνεται ορατή. Δεν είναι αδύναμος εκείνος που κλαίει μπροστά στη δυστυχία ενός φίλου, που κατατροπώνεται απ’ τον πόνο που του τρώει τα σωθικά, που βλέπει τη φτώχεια του διπλανού, τα βάσανα ενός παιδιού. Αδυναμία δεν είναι να δακρύσεις και να σε σκουπίσει ο αέρας, αδυναμία είναι να μην υποστηρίζεις την ζωή σου με πράξεις και απλά χρησιμοποιείς όμορφα λόγια για σένα ή αγαπημένους σου. Αδυναμία είναι να μην μιλάς εκεί που πρέπει και να μην εκφράζεσαι στον δικό σου άνθρωπο. Αδυναμία είναι να μην απλώνεις πιο συχνά το χέρι σε αυτόν που επιθυμείς. Αδυναμία είναι να μην ξυπνάς για κάποιον/α σαν πρώτη σκέψη αλλά πχ στην εποχή μας να αναλώνεσαι σε κοινωνικά δίκτυα. Αυτούς που δακρύζουν ακόμη και στο μπαρ, αυτούς που δακρύζουν εκεί στην θάλασσα θα τους αγαπώ πιο πολύ στο δικό μου αύριο και θα τους λέω καλημέρα, καληνύχτα ακόμη και αν δεν το ξέρουν. Για τους άλλους τους "δυνατούς" δεν έχω να προσφέρω κάτι και ούτε περίσσευμα αγάπης διαθέτω.

Διαδρομές

Στους ανθρώπους σας να μιλάτε όταν είναι εκεί δίπλα σας, κοντά σας. Όταν σας κοιτάζουν και λιώνουν ! Όταν κοιτάζουν το πρόσωπό σας και ταξιδεύουν, όταν βλέπουν τα μάτια σας για πολλοστή φορά αλλά κάθε φορά είναι και τα πιο όμορφα του κόσμου. Σημασία έχει να μιλάτε με συναίσθημα, με την καρδιά σας και όχι με μαθηματικά και εξισώσεις των τριών κλπ.

Η λογική κάποιες φορές σταματάει όπως σταματάνε και οι καρδιές όταν κοιτάζουν στον καθρέπτη και βλέπουν ότι δεν κολυμπάνε δίπλα τους άλλες καρδιές. Να βρίσκετε καθρέπτες που η ματιά σας να θωρεί ακόμη και μακρυά μιαν άλλη ματιά, εκείνης/εκείνου που θέλετε δίπλα σας σε μαγικές διαδρομές. Εκεί μέσα στο θολό τοπίο της βροχής και της καταχνιάς οι διαδρομές δεν είναι διαδρομές του ενός αλλά επένδυση 2 ψυχών και αν η μία δεν νοιώσει μπορεί να κουραστεί, να νοιώσει μονάχη !

Aerosmith Armageddon I dont want to miss a thing

Εκεί έξω ...

Υπάρχουν εκεί έξω κάποιοι άνθρωποι που δενόμαστε μαζί τους ουσιαστικά. Για τα εύκολα, για τα δύσκολα, για τα όμορφα για όλα όμως βρε αδελφέ ! Υπάρχουν λίγες ουσιαστικές σχέσεις στην ζωή μας, άλλες αγαπησιάρικες, άλλες φιλικές που ακόμη και μια λέξη σε ένα μήνυμα μπορείς να την καταλάβεις σαν να έβλεπες το πρόσωπό του/της. Υπάρχουν σχέσεις που θα σκεφθείς τον άλλον μίλια μακρυά και θα τον φέρεις στον νου σου και θα τον ποθήσεις να τον ακούσεις, να του μιλήσεις, να δεις το χαμόγελό του, το δάκρυ του. Υπάρχουν σχέσεις εκεί έξω που τους θεωρείς φίλους αλλά χάνονται ακόμη και αν τους αναζητήσεις αρκετές φορές. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ασχολούνται με τις ίδιες τις σχέσεις και άλλοι που πονάνε αν κάτι δεν πηγαίνει καλά. Υπάρχουν σχέσεις που θα ρίξω πέτρα πίσω και δεν με νοιάζει και αν έπεσε σε κάποιο κεφάλι όταν είναι εξαφανισμένοι ή δεν σε "ψάχνουν" ή αδιαφορούν.

Υπάρχουν όμως και σχέσεις που δίνεις και την ψυχή σου, αγωνιάς μαζί τους, χαμογελάς με την χαρά τους και στεναχωριέσαι με τα "άσχημα" της ζωής τους. Υπάρχουν άνθρωποι που θα μείνεις σε μια αγκαλιά μαζί τους αλλά θα τους "κουβαλήσεις" μαζί σου. Υπάρχουν άνθρωποι που θα σε αγγίξουν και το άγγιγμα τους θα σε ταξιδέψει. Υπάρχουν άνθρωποι που θα σε νοιαστούν πραγματικά και ας μην είναι ο φύλακας άγγελός σου. Αυτούς βρε αδελφέ πολύ τους γουστάρω γιατί δεν κρύβουν, γιατί αισθάνονται, γιατί νοιώθουν, γιατί δίνονται και κυρίως γιατί αγαπούν πραγματικά !!! Σε αυτούς τους λίγους της ζωής μας λοιπόν αξίζει να δίνουμε και κάτι παραπάνω από αυτό που μπορούμε. Περίσσευμα αγάπης δεν υπάρχει σε κανέναν γιατί δεν υπάρχει για να την ξοδεύουμε αλόγιστα. Για τον δικό μας άνθρωπο, για τον φίλο μας, τον σύντροφό μας όμως αξίζει να δούμε πιο πολλά και από όσα θέλει να μας δείξει, με όμορφη προδιάθεση, με καθαρή ματιά και να δούμε πραγματικά το μέσα του. Υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλάνε και δακρύζουν με μια εικόνα, με μια σκέψη. Υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλάνε και φωτίζεται το πρόσωπό σου, αλλάζει η διάθεσή σου. Εσάς ... σας γουστάρω πραγματικά ... και σας αγαπάω τον καθέναν με τον τρόπο που μας αρμόζει σαν σχέση !!! 

Dave Gahan, Soulsavers - All of This and Nothing

Τα μπλουζ

Γλίστρησε το χέρι του γύρω από την μέση της. Την τράβηξε επάνω του. Ήθελε να γευτεί την αγκαλιά της, μέρες είχε να την νοιώσει, να την σφίξει όπως μόνο εκείνος ήξερε. Το μόνο που του έβαζε "φραγμούς" ήταν μήπως την έσφιγγε πολύ και την πονούσε. 

Τα μπλουζ

Ήταν ψηλός και αυτή αναγκάζονταν να τεντώνεται για να τον φιλήσει τρυφερά. Αυτός θυμήθηκε τα εφηβικά πάρτι. Τα πάρτι των βερμούτ και των "αμίλητων" μπλουζ. Τότε που δεν ήθελες να τελειώσει αυτή η ιεροτελεστία. Συνήθιζε να βάζει την ντάμα του πάνω στα πόδια του και να την στροβιλίζει στους απαλούς ρυθμούς της μουσικής. Το ίδιο έκανε και τώρα. Της το πρότεινε και ακούμπησε τα απαλά της πόδια πάνω στα δυνατά δικά του. Η μουσική έπαιζε ατελείωτα, σαν τον δικό τους έρωτα, αυτόν τον όμορφο γεμάτο υποσχέσεις στο δικό τους αύριο.

Evenin'-Gary Moore
https://www.youtube.com/watch?v=I6bP2d5UzvM&list=PLMDxvV1tqdfAuQUR6qfsDpKJgpDzjJiPR&index=31

Αύριο ...

Κάθισαν εκεί δίπλα από το τζάκι, αυτή στην πολυθρόνα της και αυτός εκεί στα πόδια της με τις σημειώσεις του και το νέο του βιβλίο. Ετοίμαζε εδώ και καιρό κάτι για αυτήν που τον ενέπνεε. Τα ποτήρια τους γεμάτα με το αγαπημένο κόκκινο κρασί. Μιλούσαν για πολλά τελευταία. 

Αύριο

Οι άνθρωποι ζεσταίνουν το μέσα τους όταν μιλάνε, όταν μιλάνε από αγάπη. Δύσκολος χαρακτήρας αυτή στο να εκφραστεί, αλλά έβρισκε τις χαραμάδες της και την ανίχνευε όλο και πιο πολύ ! Αυτό τον "συντηρούσε" στο μέσα του. Ήταν η δική του δύναμη στην κάθε ημέρα τους. Η έμπνευσή του όταν την "ανακάλυπτε" ! Έλα ξάπλωσε δίπλα μου της είπε, έλα θα σου διαβάσω ένα παραμύθι, έλα είναι ζεστά κοντά μου ! Έλα να βάλουμε την μαγιά μαζί για μια ονειρική νύχτα, την δική μας νύχτα ! Χαμογέλασε, ήταν ένα χαμόγελο που μονάχα οι ζωγράφοι μπορούσαν να το γευτούν και η ψυχή του ! Της το έλεγε πόσο της φώτιζε το πρόσωπό της, πόσο ήθελε να την φωτογραφήσει, αλλά δεν το τολμούσε από την άλλη. Τον "φόβιζε" όλη αυτή η μαγεία που δεν θα αποτυπωθεί σε ένα "κάδρο", σε ένα καρέ του ! Αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του. Την είχε σκεπάσει με το κορμί του, με τα χέρια του την προστάτευε για να τον ονειρευτεί και να ζήσει εκείνη την αγκαλιά που τόσο περίμενε. Σκέπασε τις υπέροχες καμπύλες του κορμιού της και αφέθηκε να την κοιτάζει. Έτρεμε στην ιδέα μην κοιμηθεί αυτός πρώτος και χάσει την ευτυχία στο πρόσωπό της ! Έτρεμε σε κάθε τι που δεν θα το γεύονταν αυτή πρώτη, ακόμη και την ομορφιά του έρωτά τους !