Γύρισα τους δείκτες του ρολογιού μου πίσω και σε είδα εκεί στο μαζί, στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο. Πόσο τους γύρισα ; O χρόνος είναι μια σχετική έννοια αλλά με πραγματικές διαστάσεις για 2 ανθρώπους που αγαπήθηκαν, που κοίταξαν στα μάτια ο ένας τον άλλον και συνεχίζουν να το κάνουν, αφού δεν έχουν να κρύψουν κάτι.
Ο έρωτας συνοδευτικός μιας αγάπης που τους ένωνε, μιας διαφορετικής αγάπης που έπαιζε το δικό της παιχνίδι. Εκείνη την ημέρα δεν τράβηξα φωτογραφίες σαν αυτές που βλέπουμε καθημερινά, τράβηξα μια φωτογραφία της ψυχής σου, καθαρές ματιές σαν τις δικές μας εξηγήσεις, σαν αυτό που κουβαλήσαμε μέχρι τότε στην ζωή μας. Γύρισα τους δείκτες πίσω και μας βρήκα εκεί, στο δικό μας μέρος. Ήξερες καλά ότι δένομαι με μέρη και αυτό θα με έκανε να θέλω να το ζω ξανά και ξανά στον χρόνο. Αλήθεια τι ειναι ο χρόνος που σε φόβιζε ; Υπήρχε και υπάρχει αγάπη, ο έρωτας παράλληλη δύναμη και αχτίδα ζωής. Στο είχα πει ... "μην μου τον κόψεις ..." ... και να που σήμερα αγάπη και έρωτας αγκαλιάζονται και δίνονται ο ένας στον άλλον. Εκεί λοιπόν σε μια "πατρίδα" όπως λέει ο Θηβαίος. Στο είχα πει ... δεν έχω πατρίδες, αλλά ανθρώπους που αγαπώ και που έχουν πατρίδες.
Δεν αναρωτιέμαι πια για το προφανές αλλά έμαθα να σκύβω στην ψυχή σου, εκεί που συναντάω μια καλή και ξεχασμένη μου φίλη, την λέγανε "ηρεμία", μπορεί να την ήξερες και σαν "γαλήνη ψυχής". Ήταν η "χαρά" μου που έλεγα και δεν χρειάζονται πολλά για να την κατακτήσεις, χρειάζεται όμως προσπάθεια που αξίζει να την κάνεις για να την έχεις ! Χρειάζεται άλλος ένας μαζί σου που η ψυχή του όσο και δύσκολη να είναι θα σου δοθεί απλόχερα όταν την φροντίσεις. Για σένα λοιπόν, για το σήμερα και το αύριο.
