Όταν οι σκέψεις βυθίζονται σε ένα κομμάτι χαρτί, όταν αυτό γίνεται η συνέχεια του μυαλού σου, βγάζεις την ψυχή σου κάποιες φορές, άλλοτε για να αφήσεις κάτι πίσω σου και άλλοτε για να μοιραστείς. Μοίρασμα ... ωραία λέξη, κάτι σαν εκείνο το νoιάξιμο σημαντικών ανθρώπων. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου όχι από ανάγκη, ούτε για να τις δούνε κάποιοι. Δεν σκέφτομαι τον σχολιασμό τους, την κριτική ή το μετά. Όπως και δεν σκέφτομαι τις συνέπειες μιας απόφασης. Τις αποφάσεις καλούμαστε να τις πάρουμε, σε όμορφες διαδρομές, σε ιστορίες αγάπης, σε κάθε τι που πρέπει, αλλά όχι για αυτό το γαμημένο πρέπει. Γιατί αυτό θέλουμε και θέλουμε να το κάνουμε σαφές στον άλλον χωρίς πολλά γιατί, χωρίς να σκεφτόμαστε τι θα φέρει ο χρόνος. Αλήθεια πoιoς έμαθε στην ώρα του τι έφερε ο χρόνος. Ποιoς από όλους μας μπήκε σε έναν στίβο να τρέξει ξέροντας το αποτέλεσμα. Αρκεί το θέλω, το μπορώ και η μάχη που θέλεις να δώσεις. Αρκεί να το πολεμήσεις όμορφα αυτό το θέλω σου. Ακόμη και στα λάθη σου να σκύψεις να βρεις την ομορφιά και όχι μόνον τον πόνο. Στα λάθη μας που ίσως πονάμε και εμείς και ο άλλος σκύβουμε όταν θέλουμε πραγματικά τις ιστορίες και τις διαδρομές. Άλλο ένα κείμενο, ίσως λίγο διαφορετικό αυτή την φορά, όχι τόσο συναισθηματικό, αλλά ίσως μια κατάθεση ακόμη μέσα από την ψυχή. Ένα κείμενο ποτέ δεν φιλοδοξεί σε κάτι, δεν χρειάζεται το αποτέλεσμα, είναι μια ακόμη δημιουργία όπως οι άλλες εκφράσεις της ψυχής. Όταν εκφράζεσαι δεν προσδοκάς κάπου. Όταν τραβάς μια φωτογραφία ξέρεις από την πρώτη στιγμή αν είναι καλή ή όχι. Όταν κάνεις την λήψη δεν στοχεύεις κάπου, αλλιώς θα χάσεις την διαδρομή, δεν θα γευθείς ίσως την πρώτη χαρά αλλά και την σημασία της μοναδικότητας της κάθε τέτοιας στιγμής. Οι στιγμές δεν έρχονται ξανά, ούτε και οι σκέψεις με τον ίδιο πάντοτε τρόπο. Οι καταγραφές δεν είναι για να αποδείξουμε κάτι - εκτός ίσως από τον εαυτό μας. Όταν περνάει ο χρόνος της καταγραφής σίγουρα θα δεις τα ίδια πράγματα, αλλά με άλλη ματιά, με άλλη κριτική σκέψη και αλλού ίσως πάλι οδηγηθείς. Κάτι ανάλογο γίνεται και σε ένα κείμενο σου.
Καταγράφεις σκέψεις και αυτές είναι ο δικός σου φάρος για μια διαδρομή, μια ιστορία. Αύριο ίσως επαναπροσδιορίσεις την απόσταση από τον φάρο σου, τον τρόπο που θα τον κοιτάξεις, αλλά αυτός και πάλι κάτι θα σου πει. Είναι σαν τις "καθημερινές" κουβέντες που ακούμε. Κάποιες από αυτές θα είναι το καμπανάκι μας για μια αφύπνιση. Όμως γιατί αφύπνιση ; Γιατί στον έρωτα και στην αγάπη δεν χρειάζεται μόνο η λογική, το συναίσθημα, το πάθος. Χρειάζεται και ο επαναπροσδιορισμός. Χρειάζεται να γυρίσεις και τον χρόνο πίσω να δεις και όχι μόνο να αισθανθείς. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Στις σχέσεις που θέλεις να δώσεις το μέσα σου δεν παρατηρείς λάθη του άλλου, δεν μπαίνεις σε συγκρίσεις, αλλά κάνεις την δική σου κατάθεση. Δεν λειτουργείς σαν το σύστημα των πολιτικών μας που βλέπουν ο ένας τα λάθη του άλλου και προχωρούν χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς ουσία ! Αν τον / την θέλεις κάνεις βήματα εμπρός και απλώνεις το χέρι, γιατί μόνο έτσι θα συναντηθείς μαζί του / της. Δεν αγαπάς για να αγαπηθείς, αγαπάς γιατί είσαι ένας όμορφος τρελός που γουστάρει να ζήσει και να νοιώσει τον σύντροφό του.
ΥΓ : Φιλοδοξώ να μην γράψω ξανά άλλο κείμενο εδώ στο blogspot όχι γιατί το θέλουν κάποιοι αλλά γιατί είναι το δικό μου θέλω.
"Γυμνός κυλίστηκα μέσα στην άμμο μα δεν υποτάχτηκα
και δεν αγάπησα μόνο εσένα που τόσο με κράτησες
όπως αγάπησα τα ναυαγισμένα καράβια με τα τραγικά ονόματα
τους μακρινούς φάρους, τα φώτα ενός απίθανου ορίζοντα,
τις νύχτες που γύρευα μόνος να βρω τον χαμένο εαυτό μου,
τις νύχτες που μόνος γυρνούσα χωρίς κανείς να με νοιώσει,
τις νύχτες που σκότωσα το μέσα μου από κάθε παλιά μου αυταπάτη."
και δεν αγάπησα μόνο εσένα που τόσο με κράτησες
όπως αγάπησα τα ναυαγισμένα καράβια με τα τραγικά ονόματα
τους μακρινούς φάρους, τα φώτα ενός απίθανου ορίζοντα,
τις νύχτες που γύρευα μόνος να βρω τον χαμένο εαυτό μου,
τις νύχτες που μόνος γυρνούσα χωρίς κανείς να με νοιώσει,
τις νύχτες που σκότωσα το μέσα μου από κάθε παλιά μου αυταπάτη."
Πέντε μικρὰ θέματα - Μανόλης Ἀναγνωστάκης
