To σπίτι των ονείρων

To σπίτι των ονείρων 

Πάλι στο όνειρό του έβλεπε εκείνο το κατάλευκο σπίτι στο νησί. Απέραντο λευκό εκεί να ξεχωρίζει στην μέση του πελάγους. Οι αέρηδες ανέμιζαν τις κατάλευκες κουρτίνες έξω από το σπίτι ψηλά στον γαλανό Ελληνικό ουρανό. Ξαπλωμένος εκεί στην μέση του πουθενά ονειρευόνταν ακόμη. Μοιραζόνταν το όνειρό του και της το είπε. Πάντα κάνουμε όμορφα όνειρα ! Άραγε θα έβρισκε αυτό το σπίτι των ονείρων του ; Τον κοίταξε εκεί στην αγκαλιά του και του είπε : "Βρες εσύ το κορίτσι σου και θα βρεις και το όμορφο σπίτι των ονείρων σου" !!! Οι σκέψεις έτρεχαν, τον γοήτευε αυτό το σπίτι, η εικόνα τόσων ονείρων του ! Το σπίτι όμως ήταν η καρδιά του, η ψυχή του, το ατίθασο μυαλό των πολλών του σκέψεων. Την αναζήτησε για να ολοκληρώσει το όνειρό του !!!

Moody Blues - Nights in White Satin

To The Moon & Back

Καβάλησε πάλι την μηχανή για ένα ακόμη ταξίδι. Αυτή την φορά πιο ήρεμος πιο καλά από ποτέ. Τα ταξίδια δεν έχουν πάντα σκοπό ή προορισμό αλλά αξίζει να απολαμβάνεις την διαδρομή. Αυτή την μυστηριώδη διαδρομή που ξεκινάει από ένα γράμμα ιδιαίτερο ή ένα φιλί στο αεροδρόμιο ή μια αγκαλιά στην έξοδο ενός μπαρ ή εκεί ψηλά στα σκαλιά  της πόλης που την έχεις στα πόδια σου με τα φώτα μικροσκοπικά και τους ήχους να έρχονται απαλά στα αυτιά σου. Τα χιλιόμετρα πολλά  μια ακόμη ευκαιρία για εικόνες διαδρομής, για σκέψεις, για μουσική που τον συντρόφευε μέχρι να την συναντήσει. Το ραντεβού δόθηκε. Οι άνθρωποι όταν μιλάνε πραγματικά ο ένας στον άλλον δίνουν ραντεβού στα πιο απίθανα μέρη, ακόμη και σε άλλες πόλεις ! Το κάθε τι που έχει το στοιχείο της έκπληξης είναι μια ανάσα στον έρωτα, μια βαθιά  αναπνοή που σε κάνει να πηγαίνεις μέχρι κάτω πριν ξαναβγείς στην επιφάνεια. Μια ανάσα χρειάζεται πάντα η κάθε όμορφη στιγμή που μπορεί όμως και να διαρκεί. Μια ανάσα χρειάζεσαι ακόμη και όταν χάνεσαι στην δίνη ενός ερωτικού κρεσέντου ! Ένα φιλί μπορεί να σε πάει τόσο μακρυά ; Μια αγκαλιά ακόμη πιο μακρυά ; Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι χρειάζονται ουσιαστικούς ανθρώπους κοντά τους για όμορφα ταξίδια. Το εύκολο είναι να μπεις σε ένα ταξιδιωτικό site και να κλείσεις οποιοδήποτε ταξίδι στους καλύτερους προορισμούς ! ... και μετά ... απλά αναμνήσεις μέχρι ένα ακόμη ταξίδι ;  Αλήθεια πόσα τέτοια ταξίδια γεύτηκες και πόσες αναμνήσεις σου άφησαν ; Προτιμούσε τα ανθρώπινα ταξίδια τα ουσιαστικά όπως τα έλεγε, αυτά που σε κάνουν να ταξιδεύεις διαρκώς και με τον καλύτερο συνεπιβάτη δίπλα σου, μέσα σου. Τα ταξίδια που διαρκούν γιατί υπάρχουν δύο ... 

Savage Garden - To The Moon & Back

Με μια ανάσα

Με μια ανάσα

Αναρωτήθηκε γιατί περίμενε να αποτυπώσει ένα ακόμη δειλινό, ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα. Άραγε γιατί οι άνθρωποι βλέπουν συνήθως τα ηλιοβασιλέματα που είναι ένα τέλος μιας ημέρας, η επιστροφή στο σκοτάδι και τα χιλιάδες αναπάντητα ερωτηματικά ειδικά σε στιγμές μοναχικές. Άραγε γιατί δεν απολαμβάνουν την ανατολή της ημέρας αλλά και της ζωής ; Ίσως να είναι σαν τις σχέσεις, όλοι σκέφτονται και κάνουν απολογισμό όταν τελειώσουν. Όλοι ; Αυτός σίγουρα όχι ! Μετρούσε την κάθε σχέση του πριν μπει, ήξερε τι επιζητούσε, τι του γέμιζε το δικό του κενό, τι προσδοκούσε ! Το μόνο που έλειπε ήταν το πρόσωπο που θα τον συντρόφευε στις διαδρομές της ζωής του. Οι σχέσεις απλά περιέχουν το στοιχείο της έκπληξης, αυτής που γεννά και συναισθήματα. Οι άνθρωποι δεν ζούσαν πια τις σχέσεις, δεν είχαν το στοιχείο της έκπληξης αυτές. Οι άνθρωποι ένοιωθε να γίνονται προβλέψιμοι. Οι απλές προτάσεις χανόντουσαν στην καθημερινότητα και στις επιθυμίες που δεν εκφραζόντουσαν. Χανόντουσαν στον απομόνωση του ενός ή του άλλου μέσα στην ίδια την σχέση. Αντί να τις ζουν, τις δολοφονούν ! Χάθηκε βρε αδελφέ να μου πεις "θέλω να με πας σε μια έκθεση μαζί σου" μια απλή καθημερινή πρόταση που ξεφεύγει από το πάμε για καφέ ... πόσο άλλο καφέ, πόσο άλλο κάρβουνο που έλεγε και ο Νίκος στις ταινίες του. 

Σκέψεις, ιδέες, επιθυμίες που τις θάβουμε μέσα μας και δεν τις εκφράζουμε. Αλλά τι είναι τελικά αυτές οι σχέσεις που επιζητούν κάποιοι αν δεν εκφράζεις επιθυμίες, αν δεν καταθέτεις τον εαυτό σου ; Γιατί θάβεις την ζωή σου πριν μπεις σε μια σχέση ή όταν αποφασίζεις να την ζήσεις ; Ικανότητα θέλει και αυτό, το να σκοτώνεις τον εαυτό σου πριν τελειώσει η ίδια η σχέση και δεν έχεις καταλάβει γιατί έγινε αυτό. Αφήσαμε τα όμορφα για ένα ηλιοβασίλεμα και δεν ζήσαμε την πεμπτουσία μιας ανατολής. Δεν χαρήκαμε το φως το δυνατό όπως φοβηθήκαμε τις δυνατές σχέσεις. Όταν τον έχανες τον άλλον αναρωτιόσουνα πόσο τον αγαπούσες, πόσο δυνατός ήταν ο έρωτας αυτός. Ήταν αργά όμως γιατί είχε φύγει, είχε έρθει ο θάνατος όπως έρχεται και εύκολα ο θάνατος στις σχέσεις. Δεν είναι όλα για το αύριο, υπάρχει και το σήμερα που ζεις και αυτό όσο είσαι εκεί στην γαλάζια σου θάλασσα κάπου να το σκέφτεσαι. Δεν επιδίωξες άνθρωπε να το ζήσεις πραγματικά, δεν θέλησες να καλύψεις παρά ένα κενό απλά σαν παρουσία και τίποτε άλλο. Οι σχέσεις έχουν συναίσθημα, έχουν έκπληξη, έχουν ομορφιά. Δεν είναι μια μαθηματική εξίσωση. Δεν λύνεται και δεν αναλύεται ο έρωτας γιατί όλο αυτό το μυστήριο είναι η γοητεία του. Αν το αποκαλύψεις χάνει και ένα μέρος της έκπληξης. Αλήθεια σήμερα πόσες αγκαλιές κάνατε ; Πόσο ξεβολευτήκατε από τον καφέ, τον καναπέ σας, το facebook ; Στείλατε ένα όμορφο μήνυμα εκεί στο μέσον της ημέρας στον άνθρωπό σας με μια ζεστή αγκαλιά, μια σκέψη σας ; Του κάνατε την έκπληξη ; Προφανώς όχι όσο συντηρείτε μια επανάληψη καθημερινή, ανοίγω τα μάτια, πίνω τον καφέ μου, ασχολούμαι με τις επαφές μου στα κοινωνικά δίκτυα και κάποιος δεν περιμένει πια κάτι άλλο. Τόσο προβλέψιμες σχέσεις δεν τις χρειάζεται κανείς και για αυτό φεύγουν συνήθως αυτοί που θέλουν να ζήσουν. Φεύγουν για την ανατολή και την έκπληξη που θα τους δώσει, γιατί δεν ξέρεις αν είναι μια καθαρή ανατολή, αν έχει σύννεφα και μέσα από εκεί ηλιαχτίδες. Η ζωή είναι έρωτας και δεν κρύβεται και δεν μπορεί να κρυφτεί. Ο έρωτας είναι αγενής κατακτητής που τον ζεις χωρίς να τον φοβάσαι. Δεν φοβάσαι ούτε να κατακτηθείς ούτε την άλωση. Δεν φοβάσαι να αφεθείς, γιατί αν τον χάσεις θα αναρωτηθείς γιατί δεν ξεβολεύτηκες από τον καναπέ σου, γιατί δεν έπεσες στην γαλάζια θάλασσα να βουτήξεις ολόκληρος να βγεις βρεγμένος αλλά με γαλήνια ψυχή, με ευτυχισμένο πρόσωπο.

Τον ζεις ή αλλιώς βολέψου απλά στην καθημερινότητα του κενού σου !

Από τον πεζόδρομο ... στο όνειρο

Περπατούσε για μια ακόμη φορά στον πεζόδρομο, αγαπημένο του μέρος τους τελευταίους μήνες. Αγαπημένη του ημέρα η Δευτέρα. Τα μαγαζιά συνήθως με ελάχιστους πελάτες, 1-2 παρέες βρε αδελφέ, που του φάνταζαν πιο γραφικά, σαν μπαράκια και καφέ σε ένα ήρεμο νησί σε χειμερινή περίοδο. Φώτα από κεριά, χαμηλοί οι ήχοι της μουσικής τους, φωνές νεαρών συνήθως με ανθρώπινη όμως ένταση, χωρίς οχλαγωγία. Τον γοήτευε να περπατάει εκεί τις μεταμεσονύκτιες ώρες μετά από ένα ποτήρι κρασί και τους ήχους της μουσικής να είναι ακόμη στα αυτιά του. 

Από τον πεζόδρομο ... στο όνειρο

Αυτή η ατμόσφαιρα του ταίριαζε αυτή την εποχή ! Σαν να είχε φτιαχτεί για αυτόν, για τις σκέψεις του που περπατούσαν μαζί του για να τον συντροφεύουν. Μια συντροφιά που την επιζητούσε αλλά δεν υποκαθιστούσε επιθυμίες και όνειρα. Τα όνειρα είναι για να τα δημιουργείς, να τα επιθυμείς και να τα φέρνεις στην πραγματικότητά σου. Τα όνειρα δεν γίνονται πάντα κομμάτια όταν ξυπνάς. Υπάρχουν και έρχονται τα βράδια να σε συντροφεύσουν, να σε αγκαλιάσουν. 

Ήρεμος πια, χωρίς εντάσεις μέσα του προσπαθούσε να ξαναδεί πράγματα και καταστάσεις με μια άλλη ματιά αυτή την φορά. Κοίταξε πίσω του και ξανάγραψε τους κώδικές του, όπως κάνουν οι καλοί προγραμματιστές από την αρχή. Δεν διόρθωνε απλά τα λάθη του αλλά πρόσθετε καινούργιες λογικές που τις είχε συναντήσει στο διάβα του. Τα βράδια του ήρεμα συνήθως πια αλλά και όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί, δεν βασάνιζε το μαξιλάρι του, το κορμί του. Έβαζε έναν αγαπημένο δίσκο στο πικάπ και όταν η βελόνα έστελνε τους πρώτους ήχους της μουσικής του Freddie, στον λαιμό του κυλούσαν οι πρώτες σταγόνες από την αγαπημένη του μαλαγουζιά. Ένα δροσερό αεράκι τον έβγαλε από τις σκέψεις και οι ήχοι της μουσικής τον ταξίδεψαν στα δικά του όνειρα. Ένα όμορφο βράδυ, 2 ποτήρια, 1 μπουκάλι παγωμένο λευκό κρασί, αυτός και εκείνη, εκεί δίπλα στην θάλασσα. Πόδια γυμνά στα ψιλά βότσαλα, γέλια στην ατμόσφαιρα και διάθεση για ένα ακόμη ταξίδι. Εκείνη δίσταζε. Της έδειξε τον ουρανό και της είπε : "είμαστε μικροί ... έτσι είναι και τα προβλήματά μας, μικρά, ασήμαντα στο όλο σύμπαν. Θα τα αντιμετωπίσουμε αν το θέλουμε. Τι λες ;"