Με μια ανάσα

Με μια ανάσα

Αναρωτήθηκε γιατί περίμενε να αποτυπώσει ένα ακόμη δειλινό, ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα. Άραγε γιατί οι άνθρωποι βλέπουν συνήθως τα ηλιοβασιλέματα που είναι ένα τέλος μιας ημέρας, η επιστροφή στο σκοτάδι και τα χιλιάδες αναπάντητα ερωτηματικά ειδικά σε στιγμές μοναχικές. Άραγε γιατί δεν απολαμβάνουν την ανατολή της ημέρας αλλά και της ζωής ; Ίσως να είναι σαν τις σχέσεις, όλοι σκέφτονται και κάνουν απολογισμό όταν τελειώσουν. Όλοι ; Αυτός σίγουρα όχι ! Μετρούσε την κάθε σχέση του πριν μπει, ήξερε τι επιζητούσε, τι του γέμιζε το δικό του κενό, τι προσδοκούσε ! Το μόνο που έλειπε ήταν το πρόσωπο που θα τον συντρόφευε στις διαδρομές της ζωής του. Οι σχέσεις απλά περιέχουν το στοιχείο της έκπληξης, αυτής που γεννά και συναισθήματα. Οι άνθρωποι δεν ζούσαν πια τις σχέσεις, δεν είχαν το στοιχείο της έκπληξης αυτές. Οι άνθρωποι ένοιωθε να γίνονται προβλέψιμοι. Οι απλές προτάσεις χανόντουσαν στην καθημερινότητα και στις επιθυμίες που δεν εκφραζόντουσαν. Χανόντουσαν στον απομόνωση του ενός ή του άλλου μέσα στην ίδια την σχέση. Αντί να τις ζουν, τις δολοφονούν ! Χάθηκε βρε αδελφέ να μου πεις "θέλω να με πας σε μια έκθεση μαζί σου" μια απλή καθημερινή πρόταση που ξεφεύγει από το πάμε για καφέ ... πόσο άλλο καφέ, πόσο άλλο κάρβουνο που έλεγε και ο Νίκος στις ταινίες του. 

Σκέψεις, ιδέες, επιθυμίες που τις θάβουμε μέσα μας και δεν τις εκφράζουμε. Αλλά τι είναι τελικά αυτές οι σχέσεις που επιζητούν κάποιοι αν δεν εκφράζεις επιθυμίες, αν δεν καταθέτεις τον εαυτό σου ; Γιατί θάβεις την ζωή σου πριν μπεις σε μια σχέση ή όταν αποφασίζεις να την ζήσεις ; Ικανότητα θέλει και αυτό, το να σκοτώνεις τον εαυτό σου πριν τελειώσει η ίδια η σχέση και δεν έχεις καταλάβει γιατί έγινε αυτό. Αφήσαμε τα όμορφα για ένα ηλιοβασίλεμα και δεν ζήσαμε την πεμπτουσία μιας ανατολής. Δεν χαρήκαμε το φως το δυνατό όπως φοβηθήκαμε τις δυνατές σχέσεις. Όταν τον έχανες τον άλλον αναρωτιόσουνα πόσο τον αγαπούσες, πόσο δυνατός ήταν ο έρωτας αυτός. Ήταν αργά όμως γιατί είχε φύγει, είχε έρθει ο θάνατος όπως έρχεται και εύκολα ο θάνατος στις σχέσεις. Δεν είναι όλα για το αύριο, υπάρχει και το σήμερα που ζεις και αυτό όσο είσαι εκεί στην γαλάζια σου θάλασσα κάπου να το σκέφτεσαι. Δεν επιδίωξες άνθρωπε να το ζήσεις πραγματικά, δεν θέλησες να καλύψεις παρά ένα κενό απλά σαν παρουσία και τίποτε άλλο. Οι σχέσεις έχουν συναίσθημα, έχουν έκπληξη, έχουν ομορφιά. Δεν είναι μια μαθηματική εξίσωση. Δεν λύνεται και δεν αναλύεται ο έρωτας γιατί όλο αυτό το μυστήριο είναι η γοητεία του. Αν το αποκαλύψεις χάνει και ένα μέρος της έκπληξης. Αλήθεια σήμερα πόσες αγκαλιές κάνατε ; Πόσο ξεβολευτήκατε από τον καφέ, τον καναπέ σας, το facebook ; Στείλατε ένα όμορφο μήνυμα εκεί στο μέσον της ημέρας στον άνθρωπό σας με μια ζεστή αγκαλιά, μια σκέψη σας ; Του κάνατε την έκπληξη ; Προφανώς όχι όσο συντηρείτε μια επανάληψη καθημερινή, ανοίγω τα μάτια, πίνω τον καφέ μου, ασχολούμαι με τις επαφές μου στα κοινωνικά δίκτυα και κάποιος δεν περιμένει πια κάτι άλλο. Τόσο προβλέψιμες σχέσεις δεν τις χρειάζεται κανείς και για αυτό φεύγουν συνήθως αυτοί που θέλουν να ζήσουν. Φεύγουν για την ανατολή και την έκπληξη που θα τους δώσει, γιατί δεν ξέρεις αν είναι μια καθαρή ανατολή, αν έχει σύννεφα και μέσα από εκεί ηλιαχτίδες. Η ζωή είναι έρωτας και δεν κρύβεται και δεν μπορεί να κρυφτεί. Ο έρωτας είναι αγενής κατακτητής που τον ζεις χωρίς να τον φοβάσαι. Δεν φοβάσαι ούτε να κατακτηθείς ούτε την άλωση. Δεν φοβάσαι να αφεθείς, γιατί αν τον χάσεις θα αναρωτηθείς γιατί δεν ξεβολεύτηκες από τον καναπέ σου, γιατί δεν έπεσες στην γαλάζια θάλασσα να βουτήξεις ολόκληρος να βγεις βρεγμένος αλλά με γαλήνια ψυχή, με ευτυχισμένο πρόσωπο.

Τον ζεις ή αλλιώς βολέψου απλά στην καθημερινότητα του κενού σου !