Ίκαρος

Αν θα μου επέτρεπες ποτέ να γράψω για σένα θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες. Όμως γιατί να χάνονται στιγμές για να γίνουν λέξεις σε ένα ακόμη κείμενο. Ίσως αυτή η σκέψη μου σου δώσει να καταλάβεις γιατί απουσιάζω από ένα ιστολόγιο μου, γιατί τα κείμενα αραιώνουν κάποιες φορές. Η ζωή είναι στιγμές και οι στιγμές είναι για να τις ζούμε μαζί. Το ξέρεις και το βλέπεις πόσο χαρούμενη είναι η ψυχή μου. Πόσο εύκολα γίνομαι Ίκαρος για να πετάξω κοντά σου. 

Stereophonics – All In One Night

Χρόνος

Γύρισα τους δείκτες του ρολογιού μου πίσω και σε είδα εκεί στο μαζί, στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο. Πόσο τους γύρισα ; O χρόνος είναι μια σχετική έννοια αλλά με πραγματικές διαστάσεις για 2 ανθρώπους που αγαπήθηκαν, που κοίταξαν στα μάτια ο ένας τον άλλον και συνεχίζουν να το κάνουν, αφού δεν έχουν να κρύψουν κάτι. 

Ο έρωτας συνοδευτικός μιας αγάπης που τους ένωνε, μιας διαφορετικής αγάπης που έπαιζε το δικό της παιχνίδι. Εκείνη την ημέρα δεν τράβηξα φωτογραφίες σαν αυτές που βλέπουμε καθημερινά, τράβηξα μια φωτογραφία της ψυχής σου, καθαρές ματιές σαν τις δικές μας εξηγήσεις, σαν αυτό που κουβαλήσαμε μέχρι τότε στην ζωή μας. Γύρισα τους δείκτες πίσω και μας βρήκα εκεί, στο δικό μας μέρος. Ήξερες καλά ότι δένομαι με μέρη και αυτό θα με έκανε να θέλω να το ζω ξανά και ξανά στον χρόνο. Αλήθεια τι ειναι ο χρόνος που σε φόβιζε ; Υπήρχε και υπάρχει αγάπη, ο έρωτας παράλληλη δύναμη και αχτίδα ζωής. Στο είχα πει ... "μην μου τον κόψεις ..." ... και να που σήμερα αγάπη και έρωτας αγκαλιάζονται και δίνονται ο ένας στον άλλον. Εκεί λοιπόν σε μια "πατρίδα" όπως λέει ο Θηβαίος. Στο είχα πει ... δεν έχω πατρίδες, αλλά ανθρώπους που αγαπώ και που έχουν πατρίδες. 

Δεν αναρωτιέμαι πια για το προφανές αλλά έμαθα να σκύβω στην ψυχή σου, εκεί που συναντάω μια καλή και ξεχασμένη μου φίλη, την λέγανε "ηρεμία", μπορεί να την ήξερες και σαν "γαλήνη ψυχής". Ήταν η "χαρά" μου που έλεγα και δεν χρειάζονται πολλά για να την κατακτήσεις, χρειάζεται όμως προσπάθεια που αξίζει να την κάνεις για να την έχεις ! Χρειάζεται άλλος ένας μαζί σου που η ψυχή του όσο και δύσκολη να είναι θα σου δοθεί απλόχερα όταν την φροντίσεις. Για σένα λοιπόν, για το σήμερα και το αύριο. 

Χρήστος Θηβαίος - Μικρή πατρίδα

Γράμμα στην καταιγίδα

Στο σκοτάδι της καμπίνας σου γράφω, το κερί χαρίζει ακόμη ένα γλυκό φως αν και τρεμοπαίζει. Γλυκό όμως είναι σαν το πρόσωπό σου κάθε φορά που το συναπάντημα γίνεται, κάθε φορά που η μια αγκαλιά χώνεται μέσα στην άλλη. Δυο ανάσες παράλληλες, δυο χαμόγελα ψυχής και ένα πλέξιμο σωμάτων η ζωή μας. Εσύ και εγώ ... και κάπου υπάρχουν και οι άλλοι, αλλά το όνειρο το ζουν δύο. 

Στο σκοτάδι με την καταιγίδα έξω και εσύ να περιμένεις να γυρίσω να χωθώ εκεί στην αγκαλιά σου αγαπημένε μου. Να σε νιώσω και να με ηρεμήσεις, να μου χαρίσεις κάτι ακόμη από τα μαγικά μας βράδια, τις στιγμές που ανταλλάξαμε φόβους και γυρέψαμε αγάπη. Πάθος για ότι θέλαμε και ότι κάνουμε, αλλά προπαντώς αγάπη, γιατί όπως λες και εσύ στα τόσα κείμενά σου "χωρίς αγάπη δεν πας στο αύριο".

Πόθοι, επιθυμίες, ελπίδα σε μια ακόμη σελίδα της ζωής. Πρόσεχε μου λες και νοιώθω το νοιάξιμό σου, την αγάπη σου, αλλά στο δικό μου πρόσεχε τα αφήνεις όλα για να με πάρεις αγκαλιά και να μου δώσεις. Πάντα σου άρεσε να δίνεις, όπως τότε που ήσουν μικρός και άνοιγες εκείνο το τετράγωνο μεταλλικό κουτί με τα μπισκότα. Θύμησες που κάναμε αγαπημένε μου, χαραγματιές στην σκέψη, στον μυαλό, στην ψυχή.

Οι σκέψεις υπήρχαν και ήθελαν να συνταξιδέψουν και όχι να μείνουν ανολοκλήρωτες. Τι και αν διασχίσαμε τις ίδιες θάλασσες, βρεθήκαμε στους ίδιους αγαπημένους τόπους. Ήθελε να γίνουν πράξεις αγαπημένε μου ! Οι άνθρωποι αρέσκονται να κάνουν τα εύκολα δύσκολα. Εμείς ξέραμε πως ήταν δύσκολα και θελήσαμε να τα κάνουμε εύκολα και όπως λέει η ποιητής "πληρώνεις, χαρίζεις τα ρέστα και παραδίνεις τον εαυτό σου ολόκληρο".   

Καληνύχτα αγαπημένε μου, αύριο ... μαζί !!!  



ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ Στίχοι & Μουσική: Σταύρος Σιόλας Ερμηνεία: Γλυκερία - Σταύρος Σιόλας

Το παιδί που μεγάλωσε ...

δεν έμαθε να περπατάει με τα χέρια και τα πόδια του ψηλά, ούτε να κάνει κυβιστήσεις. Είχε μια έφεση στα άλματα, του άρεσε το πέταγμα στον αέρα, η διαρκής ενόραση προς τα εμπρός. Ματιές πίσω του δεν έριχνε για να δει τα μάτια άλλων, παρά μόνο σε στιγμές ηρεμίας έριχνε ματιές στην δική του ρότα και στα σχέδια που τυχόν είχαν λαθέσει, σε αποφάσεις που βιάστηκε να πάει παρακάτω, σε συναισθήματα που βγήκαν λανθασμένα πριν την ώρα τους. Όταν μεγαλώνεις με αξίες κ αρχές ο χαρακτήρας σου μπορεί και να σκληραίνει για κάποιους, είναι όλοι αυτοί που μπορούν εύκολα να αλλάζουν και να ταξιδεύουν μόνο στο ρεύμα που τους παρασέρνει και που ποτέ δεν θα πάνε αντίθετα σε αυτό. 

Σκληρός στις αποφάσεις του, αλλά για αυτόν όχι για τους άλλους που άξιζαν το δικό του συναπάντημα. Αυτούς που αγάπησε και έβαλε σε μια θέση μέσα του. Ο έρωτας δεν ήταν απλά μια όμορφη λέξη, αλλά έκρυβε όλο εκείνο το δόσιμο και όχι το πάρε. Μεγάλωσε για να δοθεί εκεί που μαγεύτηκε, από ξεχωριστούς ανθρώπους. Μεγάλωσε για να ερωτευθεί με έναν άλλον διαφορετικό τρόπο, ακατάλληλο και ακατάληπτο στην εποχή του. Ήταν μαζί όμως στο δικό του αύριο και εκείνη, γιατί χωρίς εκείνη δεν υπάρχει και αύριο. Το αύριο θέλει πάντα δύο. 

Ο έρωτας που διαρκώς συμβαδίζει με αγάπη και δεν καταλήγει σε ένα απλό κρεβάτι εναλλαγής συντρόφων μπορεί να είναι το επιθυμητό αρκετών, αλλά λίγοι μπορούν να το γευτούν ανόθευτο, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς να υπολογίζουν το τι θα πάρουν. Τους αρκεί να δώσουν, το υπέρτατο συναίσθημα του έρωτα !!! 

Πυξ Λαξ - Ένα παιδί περπατάει με τα χέρια

5 λεπτά χαράς

Εκείνο το όμορφο απόγευμα Σαββάτου, ένα email από την οργανωτική επιτροπή PhotoArt Prague ήρθε να προσθέσει μια ακόμη επιτυχία και μάλιστα με μια πρώτη θέση στον διεθνή φωτογραφικό διαγωνισμό στη Πράγα. FIAP Gold Metal διάβασα και η χαρά μου αυτή την φορά ήταν μάλλον ικανοποίηση ότι ήρθε και αυτή η διάκριση που την κυνηγούσα εδώ και καιρό. Πρώτη αντίδραση είναι να το μοιραστείς με αυτή που αγαπάς. Δεύτερη να το μοιραστείς με τους φίλους σου. Σε μια εποχή που συνειδητά η αποχή μου από τα κοινωνικά δίκτυα συνεχίζεται ξέρω καλά ποιοί χαίρονται μαζί μου και ποιοί θα σχολιάσουν με έναν διαφορετικό τρόπο. Δεν με αφορά όμως ... έκανα άλλη μια φορά το κέφι μου μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά από την ΕΦΕ (Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία).

"Bridge and Low Clouds"

Αυτό που πάντα ήξερα είναι ότι αυτή η χαρά κρατάει 5' λεπτά. Η κορυφή θέλει συνέχεια και συνέπεια. Απαιτεί σκληρή δουλειά. Απαιτεί καινούργια πράγματα που θα σε φέρουν σε ανάλογες θέσεις στο μέλλον.  Όπως κυνήγησες εκείνο το παγωμένο πρωινό την "στιγμή" συνεχίζεις να σχεδιάζεις μεθοδικά τα βήματα σου για τα δύσκολα που έχεις επιλέξει. Σταθερά δίπλα σου αυτοί που σε αγαπάνε πραγματικά παρακολουθούν αλλά και σε φροντίζουν. Σε αυτούς είναι αφιερωμένα τα δικά μου 5' χαράς και ικανοποίησης. Την μαγική στιγμή την έζησα όταν έκανα το κλικ αυτό. Αυτή δεν έρχεται ξανά. Συνεχίζουμε ... 

Αξίζει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη φωτογραφία έχει ήδη βραβευθεί με :

2 AIP Honorable (Atlantic Institute of Photography, USA) και 

1 FIAP Honorable (International Federation of Photographic Art) σε έναν διεθνή διαγωνισμό καθώς και 2 Diploma GPC σε 2 ακόμη διεθνείς διαγωνισμούς.

Οι φωτογραφίες με διάκριση στην ενότητα results

Το λευκό σπίτι ... Νο 2

Ξέρεις κάτι ... Το λευκό σπίτι ανακάλυψα ότι δεν υπήρχε ... ήταν μια ανάγκη μου, μια ανάγκη της δικής μου φαντασίας να βρεθώ μέσα σε αυτό. Ήταν η αναζήτηση μιας ψυχής με μάτια καθάρια, για αυτό και το λευκό χρώμα του. Όταν βρίσκεις τους ανθρώπους που κουμπώνουν πάνω σου, που οι αγκαλιές τους είναι η προέκταση της ψυχής που σε άγγιξε, δεν αναζητάς τόπους, μέρη φιλόξενα, λευκά σπίτια. Πιάνεις το χέρι, περνάς το δικό σου γύρω της σε μια αγκαλιά και συνεχίζεις στο αύριο!