δεν έμαθε να περπατάει με τα χέρια και τα πόδια του ψηλά, ούτε να κάνει κυβιστήσεις. Είχε μια έφεση στα άλματα, του άρεσε το πέταγμα στον αέρα, η διαρκής ενόραση προς τα εμπρός. Ματιές πίσω του δεν έριχνε για να δει τα μάτια άλλων, παρά μόνο σε στιγμές ηρεμίας έριχνε ματιές στην δική του ρότα και στα σχέδια που τυχόν είχαν λαθέσει, σε αποφάσεις που βιάστηκε να πάει παρακάτω, σε συναισθήματα που βγήκαν λανθασμένα πριν την ώρα τους. Όταν μεγαλώνεις με αξίες κ αρχές ο χαρακτήρας σου μπορεί και να σκληραίνει για κάποιους, είναι όλοι αυτοί που μπορούν εύκολα να αλλάζουν και να ταξιδεύουν μόνο στο ρεύμα που τους παρασέρνει και που ποτέ δεν θα πάνε αντίθετα σε αυτό.
Σκληρός στις αποφάσεις του, αλλά για αυτόν όχι για τους άλλους που άξιζαν το δικό του συναπάντημα. Αυτούς που αγάπησε και έβαλε σε μια θέση μέσα του. Ο έρωτας δεν ήταν απλά μια όμορφη λέξη, αλλά έκρυβε όλο εκείνο το δόσιμο και όχι το πάρε. Μεγάλωσε για να δοθεί εκεί που μαγεύτηκε, από ξεχωριστούς ανθρώπους. Μεγάλωσε για να ερωτευθεί με έναν άλλον διαφορετικό τρόπο, ακατάλληλο και ακατάληπτο στην εποχή του. Ήταν μαζί όμως στο δικό του αύριο και εκείνη, γιατί χωρίς εκείνη δεν υπάρχει και αύριο. Το αύριο θέλει πάντα δύο.
Ο έρωτας που διαρκώς συμβαδίζει με αγάπη και δεν καταλήγει σε ένα απλό κρεβάτι εναλλαγής συντρόφων μπορεί να είναι το επιθυμητό αρκετών, αλλά λίγοι μπορούν να το γευτούν ανόθευτο, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς να υπολογίζουν το τι θα πάρουν. Τους αρκεί να δώσουν, το υπέρτατο συναίσθημα του έρωτα !!!
