Δεν ήρθα δίπλα σου για να σκύψω τα μάτια αλλά για να σε κοιτάξω. Να σε κοιτάξω μετά από χρόνια "απουσίας" αλλά και να μάθω εσένα. Να μάθω επίσης από εσένα. Οι άνθρωποι όταν το κάρμα τους φέρνει να συναντηθούν αγγίζουν ο ένας τον άλλον. Αγγίζουν την ψυχή και κάθε της πτυχή. Αφουγκράζονται, ανιχνεύουν για να προχωρήσουν. Κοιτάζουν στα μάτια για να δουν και να νοιώσουν. Κοιτάζονται για να χαμογελάσουν με το χαμόγελο των ματιών του άλλου, αλλά και να πονέσουν στον πόνο τους. Κοιτάζονται για να δουν αλήθειες και όχι ότι έφερε ο "αέρας" στα αυτιά τους. Εμπιστεύονται τα ίδια τους τα μάτια, την δική τους ψυχή. Οι άνθρωποι δεν χάνονται, απλά οι σχέσεις τους δοκιμάζονται. Όπως δοκιμάζεται ο καθένας, αλλά οφείλει πρώτα να στέκεται στα δικά του πόδια και όχι να αναζητεί στον άλλον ένα δεκανίκι σε αποφάσεις και επιλογές. Όταν επιλέγουμε κάποιον ξέρουμε που θα πάει το ποτάμι. Ξέρουμε αν κοιμηθούμε μαζί στα βαθιά γεράματα ή θα αγναντέψουμε μαζί από ψηλά στο θαλασσοδαρμένο νησί. Ο έρωτας ήταν και θα παραμείνει το συστατικό της αναζήτησης αυτής, η αγάπη ήρθε να ενώσει αλλά το όνειρο χρειάζεται υπομονή, κατανόηση, σεβασμό και πάνω από όλα εμπιστοσύνη. Η ηθική μας μας έκανε αυστηρούς χωρίς να δεχόμαστε εύκολα συμβιβασμούς. Το μόνο που δέχομαι είσαι εσύ. Το λευκό σπίτι απαιτεί δύο, δύο μαζί ...
